Σήμερα ξημέρωσε ἡ Κυριακή τῆς ἀγάπης! Βέβαια κάθε ἡμέρα γιά τόν πιστό εἶναι ἡμέρα ἀγάπης. Λανθασμένα ὀνομάζουμε τή σημερινή Κυριακή «Κυριακή τῆς μελλούσης κρίσεως». Ἔπρεπε νά ὀνομάζεται: «Κυριακή τῆς παρούσης κρίσεως». Λανθασμένα ἀντιλαμβανόμαστε πώς ἡ κρίση εἶναι ἕνα γεγονός τοῦ μέλλοντος. Ἡ κρίση εἶναι μία διαδικασία τοῦ παρόντος. Ὁ Κύριος κάθεται στόν θρόνο τῆς δόξας. Συγκεντρώνει μπροστά Του ὅλη τήν ἀνθρωπότητα. Ξεχωρίζει τούς ἀνθρώπους ἀνάλογα μέ τό ἄν ἀγάπησαν ἤ ὄχι. Ἡ ἀγάπη γίνεται τό μέτρο τῆς κρίσης τοῦ Θεοῦ. Ἄρα ἡ κρίση γίνεται ἤδη ἀπό τώρα, ἀφοῦ ἀπό τώρα ἀγαπᾶμε τούς ἄλλους ἤ ἀδιαφοροῦμε γι’ αὐτούς. Ἡ ἀγάπη δέν εἶναι ἕνα γεγονός ἠθικό οὔτε συναισθηματικό. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ εὕρεση τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος ἀγαπάει τόν συνάνθρωπό του, ἀγαπάει τόν Θεό του. Μέσα στό πρόσωπο τοῦ διπλανοῦβρίσκεται τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ.

Οἱ ἄνθρωποι, πού στέκονται μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, ρωτοῦν τόν Κύριο: «πότε σέ εἴδομεν»; Αὐτό τό ἐρώτημα, ὅμως, πρέπει νά τό κάνουμε στόν ἑαυτό μας καθημερινά, πρίν ἔλθει τό κοινό τέλος τῶν πάντων. Νά ἀναλογιζόμαστε πότε εἴδαμε τόν Θεό γιά τελευταία φορά. Ψάχνουμε τόν Θεό στίς προσευχές, στά μυστήρια, στή μελέτη. Νιώθουμε τόν Θεό στή φύση, στήν ἁρμονία γύρω μας, στήν ὀμορφιά πού μᾶς περιβάλλει. Πότε, ὅμως, βλέπουμε τόν Θεό καθαρά; Εἶναι ἄλλο νά νιώθουμε τήν παρουσία Του καί ἄλλο νά βλέπουμε τό πρόσωπό Του. Ἐάν δέν βλέπουμε τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, πῶς μποροῦμε νά κοινωνήσουμε μαζί Του; Ἀκόμη καί ἡ συμμετοχή στά μυστήρια εἶναι ἄσκοπη, ἐάν μπροστά στήν κάθοδο τοῦ Θεοῦ ἐμεῖς ἔχουμε τόσο κλειστά τά μάτια τῆς ψυχῆς πού, ἐνῶ προσπαθοῦμε νά λάβουμε τή χάρη Του, δέν βλέπουμε καθαρά τό πρόσωπό Του. «Ὀψόμεθα τόν Θεόν καθώς ἐστί» μᾶς λέγει ὁ ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ. Τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτεταιἀτόφιο, ἀλλά πότε, στό μέλλον ἤ τώρα; Θά τό δοῦμε ἤ τό βλέπουμε ἤδη; Τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτεται καθημερινά σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἐμεῖς εἶναι ἀπαραίτητο νά προβληματιζόμαστε πόσο ἀντιλαμβανόμαστε καί εἰσπράττουμε αὐτή τήν ἀποκάλυψη.

«Πότε σέ εἴδομεν» ρωτᾶμε τόν Θεό. Ἐκεῖνος ἀπαντάει ὅτι Τόν εἴδαμε, ἀλλά δέν Τόν καταλάβαμε. Τόν εἴδαμε τόν Θεό στήν καθημερινότητά μας. Ὁ Θεός φανερώνεται στά νοσοκομεῖα, στίς φυλακές, στά ἱδρύματα τῆς προσφορᾶς, στά πεζοδρόμια τῆς σκληρῆς ἀσφάλτου. Ὁ Θεός φανερώνεται στά πρόσωπα τῶν «ἐλαχίστων», πού δέν εἶναι ξένοι ἀλλά ἀδέλφια μας. Τό πιό σημαντικό εἶναι ὅτι ὅλοι αὐτοί οἱ περιφρονημένοι καί ἀπαξιωμένοι δέν εἶναι μόνον ἀδέλφια μας, εἶναι καί ἀδέλφια τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος,πού τούς ὀνομάζει ἀδελφούς Του, ταυτίζεται μαζί τους. Ἡ ταύτιση τοῦ Χριστοῦ μέ τόν ἀναγκεμένο ἄνθρωπο δέν εἶναι συμβολική. Εἶναι πραγματική. Τό πρόσωπο τοῦ γέροντα πού εἶναι μόνος, τοῦ ἀρρώστου πού πονάει, τοῦ ναρκομανῆ πού ἀργοπεθαίνει, τοῦ πρόσφυγα πού ξενιτεύτηκε, τοῦ παιδιοῦ πού κακοποιήθηκε, τοῦ βρώμικου ζητιάνου πού ὑβρίζεται, τοῦ ἀδικημένου πού ταπεινώθηκε, δέν εἶναι τό πρόσωπο μόνον ἑνός ἀνθρώπου. Εἶναι τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός ἐνσαρκώνεται στό πρόσωπο κάθε ἀνθρώπου πού ἔχει ἀνάγκη καί χρειάζεται βοήθεια. Ὁ πόνος καί τό μαρτύριο τοῦ περιφρονημένου ἀνθρώπου τόν ταυτίζει μέ τόν πονεμένο καί ματωμένο Χριστό. Ἡ συνδρομή καί ἡ βοήθεια πρός κάθε ἐμπερίστατο εἶναι κοινωνία μέ τόν ἴδιο τόν Ἰησοῦ. Ἐάν δέν βλέπουμε στά πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας τῶν «ἐλαχίστων» τό πρόσωπο τοῦ Σωτήρα, τότε δέν πρόκειται ποτέ νά δοῦμε Ἐκεῖνον πού μᾶς φανερώνεται τόσο καθαρά μέσα ἀπό τούς συνανθρώπους μας.

Κάθε φορά πού κινούμαστε πρός τόν Χριστό μήν ἀναλογιζόμαστε «πότε σέ εἴδομεν». Τόν εἴδαμε καθημερινά γύρω μας ἄπειρες φορές. Νά φοβόμαστε μήπως Τόν εἴδαμε καί Τόν προσπεράσαμε. Νά φοβόμαστε μήπως Τόν εἴδαμε, ἀλλά δέν ἀσχοληθήκαμε μαζί Του, διότι δέν Τόν ἀξιολογήσαμε σάν σημαντικό καί ἀξιοσέβαστο πρόσωπο.Νά προβληματιστοῦμε μήπως Τόν εἴδαμε ἀλλά Τόν περιφρονήσαμε, διότι ἔγινε ἐνοχλητικός. Ὁ πραγματικός ἐχθρός τῆς ἀγάπης δέν εἶναι τό μίσος. Ὁ ἀδυσώπητος ἐχθρός τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ ἀδιαφορία. Ἡ ἀδιαφορία πρός τούς διπλανούς μας εἶναι ἡ πραγματική κόλαση. Αὐτή τήν κόλαση τῆς ἀδιαφορίας τή βιώνουμε ἀπό τώρα ὡς ἀπομόνωση καί μοναξιά. Αὐτή τήν ὀδύνη τή νιώθουμε ὡς ἀποξένωση πρῶτα ἀπό τούς ἀνθρώπους καί μετά ἀπό τόν Θεό. Ἐάν θέλουμε νά δοῦμε πρόσωπο Θεοῦ, ἄς ἐνδιαφερθοῦμε γιά τίς ἀνάγκες τῶν διπλανῶν μας. Ἐάν συνδράμουμε τούς ἐλάχιστους ἀδελφούς μας, θά ἔχουμε κάνει ἀδελφό μας τόν Χριστό. Τότε τό πρόσωπό Του θά φωτίζει τά σκοτάδια μας καί θά μᾶς χαρίζει τόν Παράδεισο ὡς ἐμπειρία ἀπό τώρα καί ὡς προοπτική στούς αἰῶνες.

I.M.Δ