Η σημερινή εορτή της Πεντηκοστής μάς φέρνει μπροστά σε μια μεγάλη αντίθεση. Στη Βαβέλ ο άνθρωπος προσπάθησε να ανέβει στον ουρανό με τη δική του δύναμη.Ήθελε να υψωθεί, να αυτοδοξαστεί, να φτάσει τον Θεό χωρίς τον Θεό. Και το αποτέλεσμα ήταν η σύγχυση. Οι γλώσσες μπερδεύτηκαν, οι καρδιές απομακρύνθηκαν, η ενότητα χάθηκε.Στην Πεντηκοστή όμως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Δεν ανεβαίνει η γη στον ουρανό· κατεβαίνει ο ουρανός στη γη. Δεν είναι ο άνθρωπος που φτάνει τον Θεό, αλλά ο Θεός που πλησιάζει τον άνθρωπο. Δεν είναι η υπερηφάνεια που υψώνεται, αλλά η αγάπη που κατέρχεται.

Και το σημείο αυτής της καθόδου είναι οι πύρινες γλώσσες. Όχι τυχαία γλώσσες. Διότι η γλώσσα είναι ίσως το πιο ισχυρό όργανο που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο. Με τη γλώσσα ευλογούμε, αλλά και πληγώνουμε. Με τη γλώσσα οικοδομούμε, αλλά και γκρεμίζουμε. Γι’ αυτό το Άγιο Πνεύμα δεν άγγιξε πρώτα τα χέρια των Αποστόλων ούτε τα πόδια τους, αλλά τη γλώσσα τους. Για να δείξει ότι όταν αγιάζεται ο λόγος του ανθρώπου, αγιάζεται και η ζωή του.Από εκείνη τη στιγμή οι Απόστολοι δεν μιλούσαν απλώς με τη γλώσσα τους· μιλούσαν με το Πνεύμα. Και εδώ κρύβεται ένα μεγάλο μήνυμα για όλους μας: χωρίς το Άγιο Πνεύμα έχουμε λόγια· με το Άγιο Πνεύμα έχουμε λόγο. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα έχουμε φωνή· με το Άγιο Πνεύμα έχουμε μαρτυρία. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα απλώς υπάρχουμε· με το Άγιο Πνεύμα πραγματικά ζούμε.

Το Πνεύμα του Θεού είναι εκείνο που δίνει πνεύμα στη ζωή μας. Είναι η θεία πνοή που έρχεται να δώσει ανάσα σε μια καρδιά κουρασμένη, ελπίδα σε μια ψυχή απογοητευμένη, φως σε έναν άνθρωπο μπερδεμένο. Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί έχουν τα πάντα και όμως ασφυκτιούν εσωτερικά. Έχουν πληροφορίες αλλά όχι σοφία· επικοινωνία αλλά όχι κοινωνία· φωνές πολλές αλλά λόγο αληθινό ελάχιστο.Γι’ αυτό το Άγιο Πνεύμα εμφανίζεται ως φωτιά. Όχι για να κάψει τον άνθρωπο, αλλά για να κάψει ό,τι τον κρατά μακριά από τον Θεό. Να κάψει τον εγωισμό, τη μνησικακία, τον φόβο, την απελπισία. Και όπως η φωτιά φωτίζει και θερμαίνει, έτσι και το Άγιο Πνεύμα φωτίζει τον νου και θερμαίνει την καρδιά.

Αδελφοί μου, η Βαβέλ γεννήθηκε όταν οι άνθρωποι μιλούσαν την ίδια γλώσσα αλλά δεν είχαν την ίδια καρδιά. Η Πεντηκοστή γεννήθηκε όταν οι άνθρωποι άκουγαν διαφορετικές γλώσσες αλλά απέκτησαν μία καρδιά εν Χριστώ. Γιατί η αληθινή ενότητα δεν είναι να λέμε όλοι τα ίδια· είναι να ζούμε όλοι από το ίδιο Πνεύμα.Ας παρακαλέσουμε λοιπόν σήμερα τον Παράκλητο να έρθει και στη δική μας ζωή. Να φωτίσει τον νου μας, να θερμάνει την καρδιά μας, να αγιάσει τα λόγια μας και να κατευθύνει τα βήματά μας στον δρόμο του Θεού. Να μας κάνει ανθρώπους πίστεως, αγάπης και ελπίδας. Να μας διδάξει να οικοδομούμε γέφυρες και όχι τείχη, να ενώνουμε και όχι να χωρίζουμε, να αγαπούμε και όχι να κατακρίνουμε.

Και τότε η Πεντηκοστή δεν θα είναι μόνο μια εορτή του εκκλησιαστικού ημερολογίου, αλλά μια ζωντανή εμπειρία μέσα στην καρδιά μας. Θα είναι η καθημερινή παρουσία του Θεού στη ζωή μας, η δύναμη που μεταμορφώνει τον άνθρωπο και ανακαινίζει τον κόσμο.

δ.