Η αγία αυτή περίοδος της Διακαινησίμου εβδομάδος που διανύουμε δεν αποτελεί απλώς μια χρονική παράταση της πασχαλινής εορτής, ούτε μια επετειακή ανάμνηση ενός γεγονότος του παρελθόντος. Για την Εκκλησία είναι βίωμα παρόντος χρόνου· είναι η είσοδος στην «μία των Σαββάτων», στην ογδόη ημέρα της Βασιλείας, όπου ο χρόνος μεταμορφώνεται και ανοίγεται στην αιωνιότητα. Ζούμε ήδη μέσα στο φως της Αναστάσεως. Δεν καλούμαστε απλώς να θυμηθούμε ότι ο Χριστός ανέστη, αλλά να κατοικήσουμε μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, όπου η ζωή νίκησε τον θάνατο και το φως κατήργησε το σκοτάδι.Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το κέντρο της πίστεώς μας και το αμετακίνητο θεμέλιο της υπάρξεώς μας. Δεν είναι μόνο η νίκη επί του βιολογικού θανάτου· είναι η συντριβή της εξουσίας του ως αποξενώσεως από τον Θεό. Ο άνθρωπος δεν είναι πλέον δέσμιος της φθοράς. Η φύση μας, εν Χριστώ, μπολιάζεται με την αφθαρσία και καλείται να μετάσχει στην ίδια τη ζωή του Θεού. Αυτή η οντολογική μεταβολή δεν αφορά μόνο το τέλος της ζωής μας· αρχίζει από τώρα, διαπερνά και μεταμορφώνει την καθημερινότητά μας.

Κάθε στιγμή της ζωής μας γίνεται δυνατότητα «διαβάσεως», ένα προσωπικό Πάσχα. Από την απελπισία στην ελπίδα. Από τον φόβο στην εμπιστοσύνη. Από την απομόνωση του εγώ στην κοινωνία της αγάπης. Ο Χριστός κατήλθε στα κατώτατα της υπάρξεως, άγγιξε τα βαθύτερα σκοτάδια του ανθρώπου, για να τα γεμίσει με το φως Του. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει καμία κατάσταση χωρίς ελπίδα. Όσο βαθύ κι αν είναι το σκοτάδι, η Ανάσταση έχει ήδη προηγηθεί και έχει ανοίξει τον δρόμο της εξόδου.Η Εκκλησία μάς καλεί αυτές τις ημέρες να αποκτήσουμε «άλλο βλέμμα». Να μάθουμε να διακρίνουμε την ενέργεια της χάριτος ακόμη και μέσα στις δοκιμασίες. Ο πόνος, εν Χριστώ, δεν είναι αδιέξοδο· γίνεται δρόμος μεταμορφώσεως. Η δοκιμασία δεν είναι εγκατάλειψη· γίνεται τόπος συναντήσεως με τον Ζώντα Θεό. Έτσι η ζωή παύει να είναι κλειστή και γίνεται ανοιχτή προς την αιωνιότητα.

Και αυτή η αλήθεια δεν είναι ιδέα· είναι εμπειρία που προσφέρεται μέσα στη Θεία Λειτουργία. Εδώ, στο μυστήριο της Ευχαριστίας, δεν στεκόμαστε απέναντι από την Ανάσταση, αλλά μετέχουμε σε αυτήν. Γινόμαστε σύσσωμοι και σύναιμοι του Αναστημένου Χριστού, μέτοχοι της αφθαρσίας και της ζωής Του. Εδώ θεμελιώνεται η αληθινή μας ταυτότητα και από εδώ αντλούμε τη δύναμη για την καθημερινότητά μας.Γι’ αυτό και η ζωή του πιστού καλείται να γίνει λειτουργική συνέχεια της Θείας Λειτουργίας. Να μην περιορίζεται η σχέση μας με τον Θεό σε στιγμές λατρείας, αλλά να διαποτίζει κάθε πτυχή της ύπαρξής μας.

Όταν συγχωρούμε, ζούμε την Ανάσταση.Όταν αγαπούμε χωρίς όρους, φανερώνουμε τη νέα ζωή.Όταν επιμένουμε στο φως μέσα στο σκοτάδι, γινόμαστε μάρτυρες του Αναστημένου Χριστού.Αδελφοί μου,η Διακαινήσιμος εβδομάδα είναι πρόσκληση ζωής. Πρόσκληση όχι απλώς να ζήσουμε καλύτερα, αλλά να ζήσουμε «εν Χριστώ». Να αφήσουμε την Ανάσταση να μεταμορφώσει τον νου, την καρδιά, τις σχέσεις, όλη την ύπαρξή μας.

Ας μη μείνει, λοιπόν, η χαρά αυτή εξωτερική.Ας μη γίνει μια ανάμνηση που σιγά-σιγά ξεθωριάζει. Αλλά ας γίνει πορεία, πράξη, καθημερινό βίωμα. Τότε θα καταλάβουμε ότι η Ανάσταση δεν είναι μόνο ένα γεγονός που πιστεύουμε, αλλά μια ζωή που ζούμε. Ότι η νίκη του Χριστού είναι η απαρχή της δικής μας αναγεννήσεως και η ελπίδα όλου του κόσμου.

Χριστός Ανέστη!

Δ.Τ.Θ