Ένα σώμα είμαστε εμείς με τους νεκρούς. Μία Εκκλησία είμαστε με τον ουρανό, με τους κεκοιμημένους μας. Εάν νοιώθουμε την ανάγκη ο ένας να μιλάει στον άλλον, ο ένας να φροντίζει για τον άλλον, καταλαβαίνετε πόσο μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι νεκροί να επικοινωνούμε μαζί τους; Οι νεκροί μας παρακαλούν συνεχώς να έχουμε το νού μας σε αυτούς. Οι νεκροί μας ζούν και μάς κοιτάζουν να δούν εάν εμείς τους μνημονεύουμε. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη γι αυτήν την επικοινωνία. Την προσευχή μας να την αναπέμπουμε και γι αυτούς.

Την ελπίδα μας στον Χριστό να την έχουμε και γι αυτούς. Τις λειτουργίες μας να τις κάνουμε και γι αυτούς. Σαρανταλείτουργα να κάνουμε και γι αυτούς, ελεημοσύνες, μνημόσυνα, τρισάγια. Όλα βοηθούν πραγματικά τους νεκρούς μας. Όχι μόνο τους βοηθούν, αλλά είναι και δική μας επικοινωνία με όλον τον άλλο κόσμο, με τους αγγέλους και τους αγίους μας. Όταν εμείς τους θυμώμαστε και τους μνημονεύουμε, τότε εκείνοι αγάλλονται, χαίρονται, ελπίζουν, προσμένουν, προχωρούν συνεχώς προς την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, καλλιεργώντας μέσα τους την ελπίδα.

Και όσοι από αυτούς δεν αντιδρούν, όσοι από αυτούς δεν απορρίπτουν τον Θεό εκεί πάνω, αυτοί όλο και περισσότερο τον πλησιάζουν και μας στέλνουν διαρκώς μηνύματα να τους μνημονεύουμε. Να ξέρατε πόση ευγνωμοσύνη μας χρωστούν και πόσο μας την ανταποδίδουν, όταν εμείς τους μνημονεύουμε!

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ