|
 |
Αρχική » Επίκαιρα κείμενα
Χριστός Ανέστη!
Αδελφοί μου αγαπητοί,απόψε δεν στεκόμαστε απλώς μπροστά σε ένα μήνυμα χαράς, αλλά μέσα σε ένα μυστήριο φωτός. Το φως της Αναστάσεως απλώνεται ήσυχα, βαθιά, σχεδόν μυστικά — και έρχεται να φωτίσει όχι μια ιδέα, αλλά την ίδια τη ζωή μας. Όμως αυτό το φως δεν είναι εύκολο φως. Δεν είναι ένα φως που γεννήθηκε χωρίς πόνο. Είναι φως που ανέτειλε μέσα από τον Σταυρό.Πριν ακουστεί το «Χριστός Ανέστη», προηγήθηκε η σιωπή του Γολγοθά. Προηγήθηκε η εγκατάλειψη, η αδικία, η οδύνη. Ο Χριστός δεν δίδαξε την αγάπη από απόσταση· την έζησε μέχρι τέλους. Άπλωσε τα χέρια Του επάνω στον Σταυρό και αγκάλιασε τον κόσμο ολόκληρο — ακόμη κι εκείνους που Τον σταύρωναν.
Εκεί αποκαλύπτεται η αλήθεια: η αγάπη που δεν θυσιάζεται, δεν μπορεί να αναστήσει.Γι’ αυτό και η Ανάσταση δεν είναι μια όμορφη εικόνα για να παρηγορούμαστε. Είναι καρπός μιας σταυρικής πορείας. Και γίνεται πραγματικότητα μέσα μας μόνο όταν τολμήσουμε να βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο.Στη ζωή μας υπάρχουν μικροί και μεγάλοι σταυροί. Στιγμές που πληγωνόμαστε, που αδικούμαστε, που κουραζόμαστε, που νιώθουμε ότι δεν αντέχουμε άλλο. Εκεί κρίνεται αν το «Χριστός Ανέστη» είναι απλώς λόγια ή αν γίνεται ζωή. Εκεί καλούμαστε να απαντήσουμε όχι με πικρία, αλλά με αγάπη· όχι με σκληρότητα, αλλά με συγχώρηση· όχι με κλείσιμο, αλλά με άνοιγμα καρδιάς.
Αυτή η επιλογή πονά. Είναι μια εσωτερική σταύρωση. Αλλά ακριβώς εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή θυσία, αρχίζει να ανατέλλει η Ανάσταση.Σήμερα, στον Εσπερινό της Αγάπης, η Εκκλησία μας καλεί να δούμε πιο βαθιά. Δεν είναι τυχαίο που το Ευαγγέλιο ακούγεται σε πολλές γλώσσες. Είναι σαν να ανοίγει ο κόσμος ολόκληρος μπροστά μας και να μας λέει: η Ανάσταση δεν είναι για λίγους, είναι για όλους. Και εσύ έχεις ευθύνη να την κάνεις πράξη.Να γίνεις φως.Και πώς γίνεται αυτό;Με έναν τρόπο απλό, αλλά απαιτητικό: να γίνεις λαμπάδα αναμμένη από το φως του Χριστού.Κοιτάξτε μια λαμπάδα. Δεν κρατά το φως για τον εαυτό της. Καίγεται και λιώνει για να φωτίζει. Χάνει από τον εαυτό της για να δίνει φως στους άλλους. Δεν φοβάται τη φθορά της, γιατί μέσα από αυτή γεννιέται το φως. Έτσι καλούμαστε να ζήσουμε κι εμείς.Να αφήσουμε τον εγωισμό μας να λιώσει. Να αφήσουμε την καρδιά μας να γίνει μαλακή. Να δώσουμε από τον χρόνο μας, από την υπομονή μας, από την συγχώρησή μας. Να αγαπήσουμε όχι όταν μας συμφέρει, αλλά όταν μας κοστίζει.Διότι μόνο έτσι το φως της Αναστάσεως γίνεται αληθινό μέσα μας.
Αδελφοί μου,ο Χριστός είναι το ανέσπερο Φως — το φως που δεν δύει ποτέ. Και εμείς, μικρές λαμπάδες, καλούμαστε να ενωθούμε με αυτό το φως. Όχι επιφανειακά, αλλά υπαρξιακά. Να καούμε μέσα σε αυτό, για να φωτίσουμε.Και τότε, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, ακόμη και μέσα στους σταυρούς της ζωής, θα υπάρχει ένα φως που δεν σβήνει. Ένα φως που λέει σιωπηλά, αλλά αληθινά:ο θάνατος δεν νίκησε. Το σκοτάδι δεν επικράτησε. Η αγάπη έχει τον τελευταίο λόγο.Ας φύγουμε λοιπόν απόψε όχι μόνο με το φως στα χέρια μας, αλλά με το φως μέσα μας. Αποφασισμένοι να ζήσουμε όχι εύκολα, αλλά αληθινά. Όχι επιφανειακά, αλλά σταυρικά — για να γευτούμε αναστάσιμα.
Χριστός Ανέστη!Αληθώς Ανέστη!
Δ.Τ.Θ
|
|
Πατήστε εδώ για να το δείτε