Αρχική » Επίκαιρα κείμενα

Μέσα στην ιερή σιωπή αυτής της νύχτας, καθώς η Εκκλησία αγρυπνεί και προσεύχεται, μας καλεί να σταθούμε μπροστά σε ένα από τα ωραιότερα και βαθύτερα γεγονότα της ζωής της Υπεραγίας Θεοτόκου: τα Εισόδιά της στον Ναό του Θεού. Μια μικρή κόρη, μόλις τριών ετών, οδηγείται από τους γονείς της, τον Ιωακείμ και την Άννα, στον Ναό των Ιεροσολύμων. Και αυτή η απλή, εκ πρώτης όψεως, πράξη γίνεται ένα μεγάλο γεγονός μέσα στην ιστορία της θείας οικονομίας και της σωτηρίας του ανθρώπου.
Σύμφωνα λοιπόν με την ιερά παράδοση, όπως αυτή διασώζεται στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου, ο Ιωακείμ και η Άννα ήταν άνθρωποι ευσεβείς, οι οποίοι για πολλά χρόνια ζούσαν με τον πόνο της ατεκνίας. Προσεύχονταν με υπομονή και εμπιστεύονταν τη ζωή τους στον Θεό. Και όταν ο Θεός τούς χάρισε την κόρη τους, τη Μαρία, η ευγνωμοσύνη τους έγινε προσφορά. Είχαν υποσχεθεί να αφιερώσουν το παιδί τους στον Θεό.
Όταν, λοιπόν, η Μαρία έγινε τριών ετών, οι γονείς της την οδήγησαν στον Ναό των Ιεροσολύμων. Την υποδέχθηκε ο ιερέας Ζαχαρίας και, σύμφωνα με την παράδοση, την οδήγησε στα Άγια των Αγίων.Γιατί, όμως η Εκκλησία τιμά τόσο πολύ αυτό το γεγονός;Διότι η μικρή Μαρία δεν εισέρχεται απλώς σε έναν ιερό χώρο. Εισέρχεται σε μια ζωή ολοκληρωτικής αφιερώσεως στον Θεό. Γίνεται ο ζωντανός Ναός, μέσα στον οποίο θα κατοικήσει ο ίδιος ο Υιός και Λόγος του Θεού.Γι' αυτό και το απολυτίκιο της εορτής μάς αποκαλύπτει το βαθύτερο νόημά της:
«Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις».Σήμερα αρχίζει να φανερώνεται το σχέδιο της αγάπης του Θεού και προαναγγέλλεται η σωτηρία των ανθρώπωνΗ Παναγία γίνεται το πρόσωπο εκείνο μέσα από το οποίο θα πραγματοποιηθεί το μεγάλο μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Εκείνη που εισέρχεται σήμερα στον Ναό, θα γίνει αργότερα η ίδια Ναός του Θεού, η χώρα του Αχωρήτου, η Μητέρα του Σωτήρα Χριστού.
Αδελφοί μου,
Αξίζει να σταθούμε σε μια λεπτομέρεια της εορτής. Η Παναγία οδηγείται στον Ναό από τους γονείς της. Δεν την οδηγούν σε έναν οποιονδήποτε χώρο, ούτε απλώς σε έναν χώρο θρησκευτικών συνηθειών. Την οδηγούν στον οίκο του Θεού.Και εδώ γεννιέται ένα ερώτημα που πρέπει να απασχολεί όλους μας:
Εμείς γιατί ερχόμαστε στην Εκκλησία;Μήπως πολλές φορές η παρουσία μας στον Ναό έχει γίνει μια συνήθεια; Μήπως ερχόμαστε επειδή έτσι μάθαμε από τους γονείς μας; Επειδή έχουμε μια ανάγκη, ένα πρόβλημα, μια αγωνία; Επειδή θέλουμε να ζητήσουμε κάτι από τον Θεό;Όλα αυτά μπορεί να έχουν τη θέση τους. Ο Θεός γνωρίζει τις ανάγκες μας και δέχεται ακόμη και την πιο απλή, την πιο αδύναμη προσευχή μας.Όμως ο εκκλησιασμός δεν εξαντλείται στην αναζήτηση μιας βοήθειας για τις δυσκολίες της ζωής μας.
Δεν ερχόμαστε στον Ναό μόνο για να ζητήσουμε κάτι από τον Θεό. Ερχόμαστε πρωτίστως για να Τον συναντήσουμε.Ερχόμαστε για να Τον λατρεύσουμε, να Τον ευχαριστήσουμε, να μετανοήσουμε, να ζητήσουμε το έλεός Του και να προσφέρουμε ολόκληρη τη ζωή μας στα χέρια Του.Η Εκκλησία δεν είναι ένας χώρος στον οποίο καταφεύγουμε μόνο όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει. Είναι ο τόπος στον οποίο μαθαίνουμε να ζούμε με τον Θεό.Η εορτή των Εισοδίων μάς δίνει ακόμη μια σημαντική αφορμή για να αναρωτηθούμε όχι μόνο γιατί ερχόμαστε στην Εκκλησία, αλλά και πώς στεκόμαστε μέσα σε αυτήν.Μπορεί ένας άνθρωπος να βρίσκεται σωματικά στον Ναό, αλλά ο νους του να περιπλανιέται παντού αλλού. Να ακούει τους ύμνους, αλλά να μην προσέχει τα λόγια τους. Να παρακολουθεί τις ακολουθίες, αλλά η καρδιά του να παραμένει κλεισμένη στις καθημερινές μέριμνες, στις αντιπαραθέσεις, στις αγωνίες και στους λογισμούς του.Ο εκκλησιασμός, όμως, δεν είναι μια εξωτερική παρουσία. Είναι συμμετοχή ολόκληρου του ανθρώπου στη λατρεία του Θεού.
Γι' αυτό και η Εκκλησία μάς καλεί να στεκόμαστε με ευλάβεια, με προσοχή, με προσευχή και με εσωτερική διάθεση μετανοίας.Όταν ακούγεται το Ευαγγέλιο, δεν ακούμε απλώς μια διήγηση από το παρελθόν. Ακούμε τον λόγο του Θεού που απευθύνεται σήμερα σε εμάς.Όταν ψάλλουμε, δεν επαναλαμβάνουμε απλώς όμορφες εκκλησιαστικές μελωδίες. Ενώνουμε τη φωνή μας με την προσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας.
Όταν στεκόμαστε μπροστά στην Αγία Τράπεζα, δεν παρακολουθούμε ένα θρησκευτικό τελετουργικό. Συμμετέχουμε στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, όπου ο Χριστός προσφέρεται για τη σωτηρία του κόσμου.Και όταν πλησιάζουμε να κοινωνήσουμε, δεν προσερχόμαστε για να εκπληρώσουμε μια εξωτερική υποχρέωση, αλλά με πίστη, μετάνοια και προετοιμασία, για να ενωθούμε με τον ίδιο τον Χριστό.Αυτός είναι ο σκοπός του εκκλησιασμού: να μη μείνουμε οι ίδιοι άνθρωποι που ήμασταν όταν περάσαμε το κατώφλι του Ναού.Να φύγουμε με περισσότερη ειρήνη, περισσότερη αγάπη, μεγαλύτερη συγχωρητικότητα, βαθύτερη συναίσθηση της αδυναμίας μας και ισχυρότερη επιθυμία να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη που δεν πρέπει να ξεχνούμε.Η Παναγία δεν εισήλθε στον Ναό για να παραμείνει εκεί απλώς ως μια ευσεβής παρουσία. Η παραμονή της στον Ναό ήταν προετοιμασία για την αποστολή της μέσα στο σχέδιο της σωτηρίας.
Έτσι και εμείς δεν ερχόμαστε στην Εκκλησία για να απομονωθούμε από τον κόσμο ή για να δημιουργήσουμε μια θρησκευτική εικόνα του εαυτού μας.
Ερχόμαστε για να αγιαστούμε και να επιστρέψουμε στον κόσμο διαφορετικοί.
Τι αξία έχει να ανάβουμε το κερί μας, αν δεν μπορούμε να ανάψουμε μέσα μας τη φλόγα της αγάπης;
Τι αξία έχει να προσκυνούμε τις άγιες εικόνες, αν δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τον αδελφό μας;
Τι αξία έχει να ακούμε το Ευαγγέλιο, αν ο λόγος μας εξακολουθεί να πληγώνει, να κατακρίνει και να καταδικάζει τους άλλους;
Τι αξία έχει να συμμετέχουμε στις ιερές ακολουθίες, αν δεν επιτρέπουμε στη χάρη του Θεού να μεταμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο σκεπτόμαστε, μιλάμε και συμπεριφερόμαστε;
Ο αληθινός εκκλησιασμός δεν μετριέται μόνο με τις ώρες που περνάμε μέσα στον Ναό, αλλά και με τον τρόπο που ζούμε όταν βγαίνουμε από αυτόν.
Η Θεία Λειτουργία μάς στέλνει ξανά στον κόσμο, για να μεταφέρουμε στην καθημερινότητά μας αυτό που λάβαμε από τη λατρεία: την αγάπη, την ειρήνη, τη συγχώρηση, τη θυσιαστική διάθεση και την ελπίδα της Αναστάσεως.Δεν μπορούμε να είμαστε άνθρωποι της Εκκλησίας μόνο όσο βρισκόμαστε μέσα στον Ναό. Καλούμαστε να γίνουμε άνθρωποι του Θεού σε κάθε στιγμή της ζωής μας.Η Παναγία προσφέρεται στον Θεό. Εμείς τι προσφέρουμε;Πόσες φορές προσφέρουμε στον Θεό μόνο ό,τι περισσεύει από τον χρόνο μας; Μερικά λεπτά από την ημέρα μας, λίγη προσευχή όταν έχουμε ανάγκη, μια παρουσία στον Ναό όταν το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μας;Και όμως, ο Θεός δεν ζητά από εμάς απλώς λίγο από τον χρόνο μας. Μας καλεί να Του προσφέρουμε την καρδιά μας.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε όλοι μοναχοί ούτε να εγκαταλείψουμε τις οικογένειες και τις καθημερινές μας υποχρεώσεις. Χρειάζεται, όμως, να μάθουμε να ζούμε μέσα στον κόσμο χωρίς να απομακρυνόμαστε από τον Θεό.Να κάνουμε το σπίτι μας τόπο προσευχής, την εργασία μας τόπο τιμιότητας, τις σχέσεις μας τόπο αγάπης και συγχωρήσεως.
Να μη θυμόμαστε τον Θεό μόνο στις μεγάλες εορτές και στις δύσκολες ώρες, αλλά να Τον αναζητούμε καθημερινά.Ας γίνει, λοιπόν, η αποψινή αγρυπνία μια προσωπική επανεκκίνηση της πνευματικής μας ζωής. Μια ευκαιρία να αναρωτηθούμε αν ο Χριστός έχει πραγματικά θέση στην καρδιά μας ή αν Του έχουμε αφήσει μόνο μια μικρή γωνιά μέσα στις πολλές μέριμνες της ζωής μας.
Αδελφοί μου, η Παναγία εισήλθε στον Ναό και έγινε η ίδια κατοικητήριο του Θεού. Αυτό είναι και το μεγάλο κάλεσμα της δικής μας ζωής: να γίνει η καρδιά μας τόπος όπου θα κατοικεί ο Χριστός.Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, την Υπεραγία Θεοτόκο, Εκείνη που πρώτη άνοιξε τον δρόμο για την έλευση του Σωτήρα στον κόσμο, να μας διδάξει την ταπείνωση, την υπακοή, την καθαρότητα της καρδιάς και την ολοκληρωτική εμπιστοσύνη στον Θεό.Να μας αξιώνει να εισερχόμαστε στον Ναό όχι μόνο με τα πόδια μας, αλλά κυρίως με την καρδιά μας. Να εκκλησιαζόμαστε με συνείδηση, να προσευχόμαστε με πίστη, να λατρεύουμε με ευλάβεια και να επιστρέφουμε στον κόσμο ως άνθρωποι που γνώρισαν και γεύτηκαν την αγάπη του Θεού.Και τότε κάθε φορά που θα περνάμε το κατώφλι της Εκκλησίας, δεν θα είναι απλώς μια ακόμη θρησκευτική μας συνήθεια, αλλά ένα ουσιαστικό βήμα προς τη συνάντησή μας με τον Χριστό.Υπεραγία Θεοτόκε, η θύρα της σωτηρίας, άνοιξε και για εμάς τον δρόμο της αληθινής συναντήσεως με τον Υιό σου.
Δ.Τ.Θ
|