Μιά σειρά ἀπό γεγονότα σήμερα στολίζουν τήν Κυριακή μέ μηνύματα χαρούμενα καί ἐλπιδοφόρα. Στήν πορεία πρός τήν Πεντηκοστή αὐτή τήν ἀναστάσιμη περίοδο βλέπουμε τόν Ἰησοῦ νά συναντιέται μ’ ἕναν ἐκ γενετῆς τυφλό, νά τοῦ πλάθει τά μάτια, νά τόν γεμίζει ἐσωτερική δύναμη, νά τοῦ ἀποκαλύπτει τή Θεότητά Του, νά τόν ἀξιώνει σέ προσκύνηση καί λατρεία.Ὁ τυφλός τοῦ σημερινοῦ περιστατικοῦ δέν βρίσκει ἁπλῶς τό φῶς του. Κοντά στόν Χριστό βρίσκει τήν ἐσωτερική δύναμη καί τήν κρυστάλλινη διαύγεια νά διακρίνει τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, νά βιώσει τήν πνευματική δύναμη τῆς ὁμολογίας, νά καταστεῖ κήρυκας τῶν θείων ἐνεργειῶν καί ἱεραπόστολος φλογερός καί ἀδάμαστος στούς σκοτισμένους ἐπικριτές του. Αὐτός, πού ζητιάνευε γιά νά ζήσει, τώρα ἐλεεῖ πλουσιοπάροχα αὐτούς πού ἔχουν ἀνάγκη νά ζήσουν πραγματικά, διότι βιώνουν μέσα στήν πλάνη τους ἕναν σιωπηλό θάνατο. Ὁ τυφλός ζητιάνος γίνεται διορατικός προφήτης, πού καταγγέλλει τήν ἔλευση τοῦ Σωτήρα, πού ἐλέγχει τήν ἐμμονή στό ψέμα, πού προσκαλεῖ σέ γνωριμία μέ τόν Λυτρωτή Θεό.

«Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέσθαι;» λέγει ὁ μέχρι πρίν ἀπό λίγο τυφλός σ’ ἐκείνους πού πάντοτε εἶχαν τά μάτια τοῦ σώματος, ἀλλά ποτέ δέν κατάφεραν νά διακρίνουν τή Θεότητα μέσα στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Αὐτός ὁ ταπεινός καί ἀγράμματος ἄνθρωπος, πού ποτέ δέν ἀπόλαυσε τήν ὀμορφιά τοῦ κόσμου, ξαφνικά εἰσῆλθε στήν ἀπέραντη ὀμορφιά τῆς θεϊκῆς ἀγάπης. Αὐτή τή μοναδική ἐμπειρία δέν τήν κρατάει γιά τόν ἑαυτό του. Ὅταν προσπαθοῦν νά ἀμφισβητήσουν τήν πρόθεση, τήν ποιότητα καί τό μέγεθος τῆς ἐμπειρίας του, τότε γίνεται ὑπερασπιστής τοῦ θεϊκοῦ μεγαλείου καί καθοδηγητής πρός τόν Μεγάλο Διδάσκαλο. «Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέσθαι;» Αὐτό δέν εἶναι μόνο μία πρόσκληση, εἶναι καί ἕνας ἔλεγχος. Ἀφοῦ ἀμφιβάλλουν οἱ «σοφοί», οἱ «ἔξυπνοι», οἱ «ἐνάρετοι» Φαρισαῖοι γιά τή γνησιότητα τῆς ἐμπειρίας του, δέν ἐπιμένει. Δέν προσπαθεῖ νά τούς πείσει γιά τή δική Του ἀλήθεια. Τούς παραπέμπει κατευθείαν στήν πηγή τῆς ἀλήθειας. Τούς προκαλεῖ καί τούς προτρέπει νά γίνουν μαθητές Ἐκείνου, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή. Δέν ζητάει νά ἐπιβάλει τή γνώμη του. Δέν προσβάλλει, δέν θίγει, δέν ἐξευτελίζει ὅσους διαφωνοῦν μαζί του. Μόνον τούς προτρέπει νά ξεπεράσουν τή σιγουριά τους, νά ξεπεράσουν τήν αὐτάρκειά τους, νά ξεπεράσουν τά δεδομένα τους. Νά ἀνοίξουν τό μυαλό καί τήν καρδιά, γιά νά προσεγγίσουν Ἐκεῖνον πού εἶναι τό ἀληθινό φῶς, ἡ πηγή κάθε μορφῆς φωτός, ἡ αἰτία κάθε ζωῆς, ἡ ἀρχή καί ἡ ὁλοκλήρωση κάθε μορφῆς καλοῦ.

Τό πρόβλημα τῶν Φαρισαίων εἶναι ὅτι ξέρουν πολλά γιά τόν Θεό, ἀλλά δέν ξέρουν τόν ἴδιο τόν Θεό. Ξέρουν πολύ καλά τόν μωσαϊκό νόμο, ἀλλά δέν ἀντιλαμβάνονται τό νόημα τοῦ νόμου αὐτοῦ. Φυλάσσουν μέ ἀκρίβεια τίς παραδόσεις, ἀλλά δέν γνωρίζουν τό πραγματικό μήνυμα αὐτῶν τῶν παραδόσεων. Ἡ πίστη τους ἔγινε καθῆκον, κατέπεσε σέ θρησκεία, μετατράπηκε σέ ἀπάνθρωπη καταπίεση, ταυτόχρονα ὅμως ἔγινε καί ἐγωισμός, αὐτοδικαίωση, πηγή μίσους καί κατάκρισης γιά καθετί διαφορετικό καί καινούργιο. Ἡ σχέση τους μέ τόν Θεό σταμάτησε, ὅταν ὁ Θεός ἀπό Πατέρας ἔγινε δικαστής, ὅταν οἱ ἴδιοι ἀπό παιδιά τοῦ Θεοῦ καί ἀδελφοί τῶν διπλανῶν τους ἔγιναν κριτές τῶν πάντων καί ἀλαζονικοί θεματοφύλακες μιᾶς ἀνηθικότητας μέ θρησκευτικό μανδύα, μιᾶς ἐξωτερικῆς βιτρίνας μέ σάπιο καί χαλασμένο περιεχόμενο.

Αὐτό, βεβαίως, δέν ἰσχύει μόνον γιά τούς Φαρισαίους τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Δυστυχῶς, εἶναι μιά θλιβερή κατάσταση καί γιά πολλούς σύγχρονους φαρισαίους, πού ἔχουν τήν ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ, ἀλλά ποτέ δέν ἀγάπησαν ἀληθινά τόν Ἰησοῦ Χριστό. Εἶναι αὐτοί πού ποτέ δέν μαθήτευσαν κοντά Του. Τό «Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέσθαι;» φαίνεται ὅτι μπορεῖ νά τό πεῖ ὁ πρώην τυφλός καί σέ πολλούς ἀπό τούς σύγχρονους χριστιανούς πού ἔλαβαν τό Ἅγιο Βάπτισμα, ἀλλά ἀρνήθηκαν τή χάρη καί τόν φωτισμό τῆς ὀρθόδοξης πίστης.Χρειάζεται νά καταλάβουμε ὅτι ἴσως δέν εἴμαστε τόσο φωτισμένοι, ὅσο νομίζουμε ὅτι εἴμαστε. Ἴσως δέν ξέρουμε καλά τόν Θεό, παρότι μέ εὐκολία ἀποφθεγγόμαστε γιά θέματα πίστεως. Ἴσως δέν εἴμαστε τόσο καλοί καί ἐνάρετοι, παρόλο πού νομίζουμε ὅτι ἤδη ἔπρεπε γύρω μας νά λάμπει ἕνα φωτοστέφανο. Χρειάζεται νά καταλάβουμε ὅτι βρισκόμαστε σέ νηπιώδη πνευματική κατάσταση. Νά ἐννοήσουμε τήν ἄγνοιά μας γύρω ἀπό τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Νά ἀναλογιστοῦμε πόσο βιώνουμε τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν ὕπαρξή μας. Πόσο μεταμορφώνεται ἡ καθημερινότητά μας ἀπό τήν ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας. Ποῦ βρίσκεται ὁ Ἰησοῦς γιά μᾶς, ὅταν καλούμαστε νά ἀποφασίσουμε ἀνάμεσα στό δίκαιο καί στό συμφέρον; Ποῦ βρίσκεται ὁ Χριστός, ὅταν πρέπει νά διαλέξουμε ἀνάμεσα στήν ἐγωιστική ἀπόλαυση καί στήν ἀρετή; Πόσο μᾶς ἀφορᾶ ὁ Κύριος, ὅταν πρέπει νά ἀφήσουμε τό ὁποιοδήποτε βόλεμα, γιά νά κουραστοῦμε χάριν τοῦ διπλανοῦ μας; Πόσο ἀγαπᾶμε τόν Θεό, ὅταν κουραζόμαστε στή λατρεία Του, ὅταν βαρυγκωμοῦμε στό κήρυγμα, ὅταν ἀποφεύγουμε κάθε θυσία γιά τή δόξα Του; Πόσο μαθητεύσαμε καί πόσο κατέχουμε τήν Ἱερή Παράδοση, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν σκανδαλιζόμαστε μέ θέματα ἁπλά καί αὐτονόητα; Πόσο εἴμαστε ἀληθινά πιστοί καί πόσο ἐμπιστευόμαστε τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, ὅταν διαβάζουμε τά ὡροσκόπια, ὅταν τρέχουμε στούς ἀπατεῶνες, γιά νά μάθουμε τά μελλούμενα, ὅταν μιλᾶμε γιά αὖρες, θετικές ἤ ἀρνητικές ἐνέργειες, συμπαντικές δυνάμεις καί συνομωσίες, κάρμα, τσάκρα καί πολλές ἀκόμη ἀνατολίτικες πλάνες; Πόσο γνωρίζουμε τήν πίστη μας, ὅταν δέν ξέρουμε νά ξεχωρίσουμε τή μαγεία ἀπό τή δύναμη τῆς θείας χάρης, ὅταν φοβόμαστε τίς μαῦρες γάτες, τούς σπασμένους καθρέφτες, τίς 13 τοῦ μηνός καί βασανιζόμαστε ἀπό ἀμέτρητες δεισιδαιμονίες; Μήπως, λοιπόν, πρέπει κι ἐμεῖς νά ξαναγίνουμε μαθητές τοῦ Χριστοῦ, παρότι ἀπό τή βρεφική μας ἡλικία βαπτιστήκαμε στή χάρη Του;

«Μή καί ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταί γενέσθαι;» μᾶς ρωτάει σήμερα ὁ εὐλογημένος πρώην τυφλός. Ἄς ἀπαντήσουμε τό μεγάλο «ναί»!  Ἄς τρέξουμε κοντά στόν Χριστό, νά μάθουμε τό θέλημά Του, νά ζήσουμε τή ζωή Του. Δέν μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νά μαθητεύσουμε σέ κάποια διδασκαλία οὔτε νά ἀφομοιώσουμε κάποια ἰδεολογία. Ἄν γίνουμε μαθητές τοῦ Χριστοῦ, δέν θά προσλάβουμε κάποιες πληροφορίες οὔτε ἁπλῶς ἕνα σύνολο ἀπό γνώσεις. Θά προσλάβουμε αὐτό τό ἴδιο τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Ἡ μαθητεία στόν Χριστό εἶναι ἡ κοινωνία μέ τόν Χριστό. Εἶναι ἡ πρόσληψη τοῦ  δικοῦ Του Σώματος καί τοῦ Αἵματος. Ὁ μαθητής τοῦ Κυρίου εἶναι φορέας τῆς Θεότητας. Δέν εἶναι πλούσιος σέ γνώσεις. Εἶναι πλούσιος στή γνωριμία μέ τόν Χριστό. Εἶναι πλούσιος στόβίωμα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα του. Αὐτή ἡσχέση, αὐτή ἡ ἕνωση, αὐτή ἡ ἐμπειρική γνώση εἶναι ἡ καταξίωση, ἡ λύτρωση καί ἡ σωτηρία Του.

Ι.Μ.Δ