Yπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που δεν χρειαζόμαστε πολλά λόγια· μόνο μια φωνή που να μας ταράξει, να μας αγγίξει, να μας ξυπνήσει. Μια τέτοια φωνή είναι ο λόγος του Μεγάλου Κανόνος. Δεν είναι απλώς ένας ύμνος· είναι ένας στεναγμός, μια κραυγή, μια προσευχή που βγαίνει από τα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης: «Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;».Και καθώς τον ακούμε, αισθανόμαστε ότι δεν απευθύνεται σε κάποιον άλλον, αλλά σε εμάς τους ίδιους. Στην ψυχή μας που κουράστηκε, που πληγώθηκε, που συμβιβάστηκε. Στην ψυχή που πολλές φορές έμαθε να ζει χωρίς να ζει πραγματικά. Πόσες φορές δεν περάσαμε ημέρες, μήνες, ίσως και χρόνια, χωρίς να σταθούμε λίγο μέσα μας; Χωρίς να αναρωτηθούμε πού πάμε, τι ζητάμε, τι αφήνουμε πίσω μας;

Ζούμε σε έναν κόσμο που μας κρατά συνεχώς απασχολημένους. Τρέχουμε από το ένα στο άλλο, γεμίζουμε τον χρόνο μας, αλλά αδειάζει η καρδιά μας. Μιλάμε με πολλούς, αλλά δεν επικοινωνούμε. Έχουμε τα πάντα, αλλά νιώθουμε ένα κενό που δεν εξηγείται. Και μέσα σε αυτό το κενό, η ψυχή αποκοιμιέται. Δεν αντιδρά, δεν διψά, δεν φωνάζει. Συνηθίζει.Και έρχεται η Εκκλησία και μας ταρακουνά: «τί καθεύδεις;». Γιατί κοιμάσαι; Γιατί ζεις σαν να μην υπάρχει Θεός; Σαν να μην υπάρχει αιωνιότητα; Σαν να μην έχει νόημα η ύπαρξή σου;

Και τότε ακούγεται κάτι ακόμη πιο βαθύ: «τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι». Δεν είναι λόγος για να μας φοβίσει· είναι λόγος για να μας αφυπνίσει. Γιατί ο άνθρωπος φοβάται όχι όταν πεθαίνει, αλλά όταν συνειδητοποιεί ότι δεν έζησε αληθινά. Όταν βλέπει ότι άφησε την αγάπη ανεκπλήρωτη, τη συγχώρεση ανείπωτη, τον Θεό στο περιθώριο.Και όμως… ο λόγος δεν τελειώνει εκεί. Δεν μας αφήνει στην αγωνία. Μας δίνει δρόμο, ελπίδα, φως: «ἀνάνηψον οὖν». Συνήλθε. Ξύπνα. Μπορείς ακόμη. Ό,τι κι αν έγινε, ό,τι κι αν κουβαλάς, όσο κι αν απομακρύνθηκες — μπορείς να επιστρέψεις.Γιατί ο Χριστός δεν είναι μακριά. Είναι «ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν». Είναι μέσα στον πόνο σου, στη σιωπή σου, στην πτώση σου. Είναι εκεί ακόμη και όταν εσύ Τον ξέχασες. Δεν έπαψε να σε αγαπά. Δεν έπαψε να σε περιμένει.Και αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό: δεν μας ζητά να γίνουμε τέλειοι για να μας δεχτεί. Μας ζητά να κάνουμε ένα βήμα. Να Του ανοίξουμε λίγο την καρδιά. Να πούμε ένα «Κύριε, ελέησον» αληθινό. Και τότε Εκείνος έρχεται, όχι για να μας κρίνει, αλλά για να μας αναστήσει.

H μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι η αμαρτία· είναι η συνήθεια της αμαρτίας. Δεν είναι η πτώση· είναι να μένουμε πεσμένοι. Ο Θεός μάς έπλασε για ζωή, για φως, για σχέση. Και κάθε φορά που σηκωνόμαστε, κάθε φορά που επιστρέφουμε, γίνεται μέσα μας μια μικρή Ανάσταση.Ας κάνουμε, λοιπόν, αυτόν τον λόγο προσωπική μας προσευχή:«Ψυχή μου, σήκω… μη φοβάσαι… υπάρχει δρόμος… υπάρχει έλεος… υπάρχει Χριστός».Και τότε, σιγά-σιγά, η καρδιά θα ζεσταθεί, το σκοτάδι θα υποχωρήσει, και η ζωή μας θα γεμίσει ξανά νόημα. Όχι γιατί λύθηκαν όλα τα προβλήματα, αλλά γιατί βρήκαμε Εκείνον που γεμίζει τα πάντα.

Δ.Τ.Θ