Η Εκκλησία μας, αδελφοί μου, στην αρχή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, μάς καλεί να θυμηθούμε ένα γεγονός φαινομενικά απλό, αλλά βαθιά θεολογικό και προφητικό: την Ανάμνηση του Θαύματος των κολλύβων του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος.Βρισκόμαστε στο πρώτο Σάββατο των Νηστειών. Η Εκκλησία έχει ήδη εισέλθει στο στάδιο της μετανοίας. Το σώμα εγκρατεύεται, η ψυχή αγωνίζεται, ο νους καλείται να καθαρθεί. Και τότε προβάλλει ενώπιόν μας η μορφή ενός νέου στρατιώτη του Χριστού, ο οποίος δεν πολέμησε απλώς με όπλα, αλλά με ομολογία, πίστη και θυσία.Το θαύμα είναι γνωστό: όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης επιχείρησε να μολύνει τους χριστιανούς διατάζοντας να ραντιστούν με ειδωλόθυτα τα τρόφιμα της αγοράς, ο Άγιος Θεόδωρος εμφανίστηκε σε όραμα στον Επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως και τον προειδοποίησε να ειδοποιήσει τον λαό να μη φάει από την αγορά, αλλά να βράσει κόλλυβα — απλό σιτάρι.

Τι παράδοξο!Η απάντηση του Θεού στην πονηρία της εξουσίας δεν είναι μια θεαματική ανατροπή, αλλά ένα ταπεινό βρασμένο σιτάρι.Σήμερα, μέσα στη Θεία Λειτουργία, το θαύμα αυτό δεν είναι απλώς ιστορική ανάμνηση. Είναι αποκάλυψη τρόπου ζωής.Το σιτάρι, που «ἐὰν μὴ πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸ μόνο μένει», γίνεται σημείο σταυρικό. Ο κόκκος θάβεται για να καρποφορήσει. Ο μάρτυρας πεθαίνει για να ζήσει αιώνια. Ο πιστός εγκρατεύεται για να ελευθερωθεί.Η νηστεία, λοιπόν, δεν είναι διατροφική συνήθεια. Είναι πράξη ελευθερίας. Είναι άρνηση να κοινωνήσουμε το «ειδωλόθυτο» πνεύμα του κόσμου.Και σήμερα, αδελφοί μου, ποια είναι τα ειδωλόθυτα;Είναι οι ιδέες που παρουσιάζονται ως πρόοδος αλλά αρνούνται τον Θεό. Είναι η κατανάλωση που γίνεται θρησκεία.Είναι η εικόνα που αντικαθιστά την ουσία. Είναι η πληροφορία που δεν γίνεται σοφία. Είναι η αυτάρκεια που διώχνει την προσευχή.Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν καλείται να αποφύγει ραντισμένα τρόφιμα. Καλείται να διακρίνει ραντισμένες συνειδήσεις.Το θαύμα των κολλύβων μάς διδάσκει τρία μεγάλα μηνύματα:

Πρώτον, ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον λαό Του μέσα στην ιστορία. Όταν η εξουσία γίνεται ύπουλη, η Χάρη αποκαλύπτεται. Ο Θεός ενεργεί αθόρυβα αλλά σωτηριολογικά.

Δεύτερον, ότι η απλότητα σώζει. Το βρασμένο σιτάρι έγινε τράπεζα ευλογίας. Στην εποχή της υπερβολής, της αφθονίας και της σύγχυσης, η Εκκλησία μάς επιστρέφει στο «λίγο» που γίνεται «πολύ» όταν προσφέρεται με πίστη.

Τρίτον, ότι η μνήμη του μαρτυρίου είναι δύναμη αντίστασης. Ο Άγιος Θεόδωρος δεν ανήκει στο παρελθόν. Είναι ζωντανή υπενθύμιση ότι ο χριστιανός δεν συμβιβάζεται με την πνευματική νοθεία.

Μέσα στη Θεία Λειτουργία της ημέρας, καθώς θα ακούσουμε το «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», καλούμαστε να αναρωτηθούμε:Από ποια τροφή ζούμε;Από ποια πνευματική αγορά τρεφόμαστε;Ποια πρότυπα κοινωνούμε;Η Εκκλησία μάς καλεί σε διάκριση.Η νηστεία μάς καλεί σε καθαρότητα. Ο μάρτυρας μάς καλεί σε συνέπεια.Το σιτάρι των κολλύβων προεικονίζει και τη Θεία Ευχαριστία. Το ένα είναι τροφή προσωρινή, το άλλο τροφή αθανασίας. Όπως τότε ο λαός σώθηκε με υπακοή, έτσι και σήμερα σωζόμαστε με εμπιστοσύνη στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού.Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, τον Άγιο Θεόδωρο τον Τήρωνα να μας χαρίσει ανδρεία όχι μόνο απέναντι σε εξωτερικούς διωγμούς, αλλά κυρίως απέναντι στην εσωτερική μας χαλάρωση. Να μάθουμε να προτιμούμε το απλό από το επιφανειακό.Το αληθινό από το εντυπωσιακό. Το ευλογημένο από το νοθευμένο. Και καθώς γευόμαστε τα κόλλυβα της ημέρας, ας θυμηθούμε ότι η ζωή του χριστιανού είναι σπορά.Σπορά μετανοίας.Σπορά πίστεως. Σπορά σταυρικής αγάπης. Ώστε, όταν έρθει η ώρα της θείας συγκομιδής, να βρεθούμε κι εμείς καρπός ώριμος στη Βασιλεία του Θεού.

Δ.Τ.Θ