Σήμερα, Σάββατο τῆς Τυρινῆς, η Εκκλησία μας τιμά «Τῶν ἐν ἀσκήσει λαμψάντων ἁγίων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν». Πριν μπούμε στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μας δείχνει τα πρόσωπα εκείνα που αγάπησαν την άσκηση, τη νηστεία, την προσευχή, και έλαμψαν με το φως του Χριστού.

Δεν μας τα προβάλλει για να τα θαυμάσουμε από μακριά, αλλά για να πάρουμε θάρρος. Ο δρόμος που αρχίζει από αύριο δεν είναι εύκολος, αλλά είναι δρόμος ευλογημένος. Και δεν τον περπατάμε μόνοι μας. Η σημερινή Θεία Λειτουργία είναι το κέντρο της ζωής μας. Ό,τι και αν κάνουμε στην Τεσσαρακοστή – νηστεία, μετάνοιες, περισσότερη προσευχή – όλα οδηγούν εδώ: στο Άγιο Ποτήριο. Η άσκηση δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι προετοιμασία για να σταθούμε με καθαρότερη καρδιά μπροστά στον Θεό.

Οι άγιοι της ασκήσεως μας διδάσκουν κάτι απλό και βαθύ: να μάθουμε να λέμε «όχι» σε ό,τι μας απομακρύνει από τον Χριστό, για να μπορούμε να λέμε «ναι» στη Χάρη Του. Νήστεψαν από την τροφή, αλλά κυρίως νήστεψαν από τον εγωισμό. Σιώπησαν με το στόμα, για να μιλήσει η καρδιά. Ταπείνωσαν τον εαυτό τους, για να τους υψώσει ο Θεός.Και εμείς σήμερα, μέσα στη Θεία Λειτουργία, ακούμε: «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας». Να υψώσουμε την καρδιά μας. Πώς; Με απλότητα. Με συγχώρηση. Με λίγα λόγια και πολλή προσευχή. Με λιγότερη κρίση για τους άλλους και περισσότερη μετάνοια για τον εαυτό μας.

Το Σάββατο αυτό είναι ήσυχο. Είναι σαν μια βαθιά ανάσα πριν αρχίσει ο αγώνας. Η Εκκλησία μάς καλεί να μπούμε στη Σαρακοστή όχι με φόβο, αλλά με ειρήνη. Όχι με βαριά διάθεση, αλλά με νηπτική χαρά. Ξέρουμε ότι στο τέλος μάς περιμένει η Ανάσταση.Σε λίγο θα πλησιάσουμε να κοινωνήσουμε. Ας ζητήσουμε μέσα μας: «Κύριε, δώσε μου καρδιά καθαρή. Μάθε με να νηστεύω με ταπείνωση. Μάθε με να αγαπώ». Αν αυτή η προσευχή γίνει αληθινή, τότε η Σαρακοστή θα γίνει ευλογία.

Οι άγιοι της ασκήσεως δεν ήταν υπεράνθρωποι. Ήταν άνθρωποι που εμπιστεύθηκαν τον Θεό. Το ίδιο καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς. Ας αρχίσουμε λοιπόν απλά. Με μια συγγνώμη. Με μια μικρή θυσία. Με περισσότερη σιωπή και περισσότερη προσευχή. Και ο Θεός θα κάνει τα υπόλοιπα.

Δ.Τ.Θ