Η Κυριακή της Απόκρεω μάς εισάγει στο κατώφλι της πιο ιερής περιόδου του εκκλησιαστικού έτους. Η Εκκλησία, σοφά και παιδαγωγικά, τοποθετεί ενώπιόν μας την ευαγγελική περικοπή της Μελλούσης Κρίσεως από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (κε΄ 31-46), όχι για να μας καταβάλει, αλλά για να μας αφυπνίσει. Όχι για να μας τρομάξει, αλλά για να μας θεραπεύσει από την πνευματική ραθυμία.«Όταν δε έλθη ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού…». Ο Χριστός που γεννήθηκε ταπεινά, που περπάτησε ανάμεσα στους φτωχούς, που σταυρώθηκε ως κατάδικος, θα φανερωθεί ως Κριτής της οικουμένης. Η εικόνα είναι μεγαλειώδης: θρόνος δόξης, άγγελοι, όλα τα έθνη συναγμένα. Και όμως, το κριτήριο δεν είναι η δύναμη, ούτε η γνώση, ούτε καν οι θρησκευτικές μας επιδόσεις. Είναι η αγάπη.Η αγάπη όμως όχι ως συναίσθημα, αλλά ως πράξη. «Επείνασα… εδίψησα… ξένος ήμην… γυμνός… ασθενής… εν φυλακή…». Ο Χριστός ταυτίζεται με κάθε ανθρώπινη ανάγκη. Η θεολογία της Κρίσεως είναι θεολογία της ενανθρωπήσεως που συνεχίζεται μέσα στην ιστορία. Ο Θεός κρύβεται στον πάσχοντα. Ο Θεός περιμένει στο πρόσωπο του άλλου.Αδελφοί μου, πόσο συγκλονιστικό είναι ότι οι δίκαιοι δεν γνώριζαν ότι υπηρετούσαν τον Χριστό! Δεν έκαναν έργα αγάπης για να εξασφαλίσουν ανταμοιβή. Δεν υπολόγιζαν την αιωνιότητα σαν εμπορική συναλλαγή. Αγαπούσαν απλά. Και η απλότητα αυτή έγινε αιώνια δόξα.

Εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο μήνυμα ελπίδας: η σωτηρία δεν είναι προνόμιο των ισχυρών, αλλά των ελεημόνων. Δεν είναι υπόθεση επιφανών, αλλά καρδιακών ανθρώπων. Κάθε μικρή πράξη αποκτά άπειρη αξία όταν γίνεται εν Χριστώ.Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος κουράστηκε. Η καθημερινότητα πιέζει. Η οικονομική ανασφάλεια, οι κοινωνικές εντάσεις, η μοναξιά, η απογοήτευση βαραίνουν τις ψυχές. Πολλοί νιώθουν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε. Και όμως, το Ευαγγέλιο της Κυριακής της Απόκρεω μας λέει: μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο αρχίζοντας από έναν άνθρωπο. Από μία πράξη. Από ένα «σε καταλαβαίνω», από ένα «είμαι εδώ».

Η Κρίση δεν αποκαλύπτει έναν Θεό εκδικητή. Αποκαλύπτει την αλήθεια των επιλογών μας. Ο Θεός είναι αγάπη. Αν μάθαμε να αγαπούμε, η παρουσία Του θα είναι Παράδεισος. Αν επιλέξαμε την αδιαφορία, η ίδια παρουσία θα βιωθεί ως φωτιά. Δεν αλλάζει ο Θεός· αλλάζει η καρδιά μας.Δεύτερο μεγάλο μήνυμα: η ζωή έχει αιώνια προοπτική. Τίποτε δεν τελειώνει στον τάφο. Κάθε αγώνας δικαιοσύνης, κάθε συγχώρηση που δώσαμε ενώ πληγωθήκαμε, κάθε δάκρυ που σκουπίσαμε, έχει καταγραφεί στην καρδιά του Θεού. Σε έναν κόσμο όπου συχνά επικρατεί η αδικία, η Μελλούσα Κρίση είναι διαβεβαίωση ότι η τελική λέξη ανήκει στη δικαιοσύνη και στο έλεος.

Τρίτο μήνυμα: η μετάνοια είναι πάντοτε δυνατή. Το Τριώδιο ανοίγει μπροστά μας ως καιρός επιστροφής. Δεν μας ζητείται τελειότητα, αλλά κατεύθυνση. Δεν μας ζητείται να μην πέσουμε, αλλά να σηκωθούμε. Ο Χριστός δεν θέλει να μας βρει εκτός Βασιλείας· θέλει να μας βρει μετανοούντες.Και ακόμη: η Εκκλησία δεν μας καλεί μόνο σε κοινωνική ευαισθησία, αλλά σε μυστική μεταμόρφωση της καρδιάς. Η νηστεία που έρχεται δεν είναι απλώς διατροφική άσκηση· είναι άσκηση απελευθέρωσης από τον εγωισμό. Η ελεημοσύνη δεν είναι απλή φιλανθρωπία· είναι αναγνώριση του Χριστού στον αδελφό. Η προσευχή δεν είναι υποχρέωση· είναι άνοιγμα στην αιωνιότητα.Πόσο παρηγορητικό είναι ότι ο Κριτής είναι Εκείνος που σταυρώθηκε για μας! Δεν θα σταθούμε μπροστά σε έναν ξένο δικαστή, αλλά μπροστά σε Αυτόν που γνωρίζει τις πληγές μας, τις αδυναμίες μας, τους αγώνες μας. Ο θρόνος της Κρίσεως είναι ταυτόχρονα θρόνος ελέους.

Αδελφοί μου, ας μην φοβηθούμε την ημέρα εκείνη. Ας φοβηθούμε μόνο μήπως συνηθίσουμε την αδιαφορία. Ας μετατρέψουμε την καθημερινότητά μας σε ευκαιρία σωτηρίας. Στο σπίτι, στην εργασία, στην ενορία, στην κοινωνία. Εκεί κρίνεται η αιωνιότητα.Η Κυριακή της Απόκρεω μάς καλεί να δούμε τον κόσμο με μάτια Χριστού. Να διακρίνουμε πίσω από κάθε ανθρώπινη μορφή την ιερότητα της εικόνας του Θεού. Να θυμηθούμε ότι ο παράδεισος αρχίζει από τώρα, όταν η καρδιά ανοίγει.Είθε ο φόβος της Κρίσεως να γίνει φλόγα αγάπης. Είθε η μνήμη της αιωνιότητας να μας γεμίσει δύναμη. Και όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη Αυτού, να μας βρει όχι τέλειους, αλλά ελεήμονες. Όχι αναμάρτητους, αλλά μετανοημένους. Όχι αδιάφορους, αλλά αγαπώντες.Και τότε, η φοβερή ημέρα θα γίνει ημέρα χαράς και συνάντησης.

Δ.Τ.Θ