Μέσα στη βοή της ιστορίας και στον θόρυβο των μεγάλων ονομάτων, υπάρχουν μορφές που δεν κραυγάζουν, αλλά φωτίζουν. Οι Άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα ανήκουν σε αυτές τις ήσυχες, ευγενείς παρουσίες της αποστολικής εποχής, που δεν αναζήτησαν προβολή, αλλά έζησαν το Ευαγγέλιο με τέτοια καθαρότητα, ώστε το όνομά τους να σφραγίσει αιώνες. Ήταν ένα ζευγάρι. Ένας άνδρας και μία γυναίκα. Εργαζόμενοι, σκηνοποιοί στο επάγγελμα, άνθρωποι της αγοράς και της καθημερινότητας. Κι όμως, η ζωή τους έγινε κήρυγμα, ο οίκος τους Εκκλησία, η αγάπη τους αποστολή.

Εξορίστηκαν από τη Ρώμη. Γνώρισαν την αναστάτωση, την ανασφάλεια, την απώλεια της σταθερότητας. Στην Κόρινθο συναντούν τον Απόστολο Παύλο και εργάζονται μαζί του. Δεν προσφέρουν απλώς φιλοξενία· προσφέρουν καρδιά. Το σπίτι τους ανοίγει και γίνεται τόπος συνάξεως, τόπος προσευχής, τόπος όπου η Θεία Ευχαριστία τελείται μέσα σε συνθήκες κινδύνου και διωγμού. Πόσο συγκλονιστικό είναι να σκεφθεί κανείς ότι η Εκκλησία των πρώτων αιώνων δεν στηριζόταν σε πέτρινα οικοδομήματα, αλλά σε καρδιές που καιγόταν από αγάπη.
Και όμως, δεν είναι μόνο η φιλοξενία τους που προκαλεί θαυμασμό· είναι η ενότητά τους. Πάντοτε αναφέρονται μαζί, σαν μία πνευματική οντότητα. Ο γάμος τους δεν ήταν απλώς μια κοινωνική σύμβαση, αλλά μια λειτουργία αγάπης. Δεν έζησαν ο ένας δίπλα στον άλλον· έζησαν ο ένας μέσα στον άλλον, με κοινό κέντρο τον Χριστό. Στη σύγχρονη εποχή της διάσπασης, της απομόνωσης και του ατομικισμού, το παράδειγμά τους φαντάζει σχεδόν προφητικό. Μας δείχνουν ότι ο γάμος μπορεί να γίνει ιεραποστολή, ότι η συζυγική σχέση μπορεί να μεταμορφωθεί σε διακονία της Εκκλησίας.

Η λεπτότητα της ψυχής τους αποκαλύπτεται και στο περιστατικό με τον Απολλώ. Όταν διαπιστώνουν ότι ο ζήλος του δεν συνοδεύεται από πλήρη γνώση της πίστεως, δεν τον εκθέτουν, δεν τον μειώνουν, δεν επιζητούν υπεροχή. Τον παίρνουν «κατ’ ιδίαν» και του εξηγούν ακριβέστερα την οδό του Θεού. Πόση πνευματική ωριμότητα! Πόση ταπείνωση! Σε έναν κόσμο όπου η διόρθωση γίνεται δημόσια διαπόμπευση και η διαφωνία πολεμική, οι Άγιοι μάς υπενθυμίζουν ότι η αλήθεια μεταδίδεται με αγάπη και διάκριση.Δεν έκαναν θαύματα που να συγκλονίζουν τα πλήθη. Το θαύμα τους ήταν η σταθερότητα. Η συνέπεια. Η καθημερινή προσφορά. Μετέτρεψαν την εργασία σε ευλογία, το τραπέζι τους σε θυσιαστήριο, την κοινή τους ζωή σε λειτουργία. Κι έτσι μας διδάσκουν ότι η αγιότητα δεν είναι υπόθεση εξαιρετικών στιγμών, αλλά πιστότητας στα μικρά. Ότι ο Θεός δεν αναζητά θορυβώδεις πράξεις, αλλά καρδιές διαθέσιμες.

Αν σταθούμε με ευλάβεια μπροστά στη μορφή τους, γεννιέται μέσα μας ένας βαθύς θαυμασμός και μια γλυκιά κατανυκτική συγκίνηση. Διότι αντιλαμβανόμαστε πως η Εκκλησία συνεχίζει να ζει χάρη σε τέτοιες αφανείς υπάρξεις· σε ανθρώπους που δεν επιδιώκουν να φανούν, αλλά να αγαπήσουν. Σε σπίτια που ανοίγουν. Σε ζευγάρια που προσεύχονται μαζί. Σε εργαζομένους που αγιάζουν τον κόπο τους.Οι Άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα μάς εμπνέουν να ξαναδούμε τη ζωή μας όχι ως απλή διαδοχή υποχρεώσεων, αλλά ως πρόσκληση σε ιερή αποστολή. Να μεταμορφώσουμε τον χώρο μας σε μικρή Εκκλησία. Να εντάξουμε τον Χριστό στο κέντρο των σχέσεών μας. Να πορευθούμε μέσα στις ανατροπές με εμπιστοσύνη και ειρήνη. Διότι εκεί όπου η αγάπη γίνεται κοινός δρόμος, εκεί όπου ο γάμος γίνεται διακονία, εκεί όπου το σπίτι γίνεται τόπος προσευχής, εκεί αρχίζει να ανθίζει η Βασιλεία του Θεού.Και τότε η καθημερινότητα παύει να είναι απλή ρουτίνα. Γίνεται θαύμα σιωπηλό. Γίνεται μαρτυρία. Γίνεται αγιότητα.

Δ.Τ.Θ