Σήμερα η Εκκλησία μάς καλεί να σκύψουμε με σεβασμό μπροστά σε μια μορφή που συγκλονίζει όχι με τη δύναμη, αλλά με την πραότητα· όχι με τη νεότητα, αλλά με το γήρας· όχι με την ανθρώπινη εξουσία, αλλά με την εξουσία της πίστεως. Τιμούμε τον Άγιο Ιερομάρτυρα Χαράλαμπο, τον πρεσβύτη της Εκκλησίας, τον μάρτυρα της υπομονής, τον ιατρό των ψυχών και των σωμάτων.Ο Άγιος Χαράλαμπος έζησε σε βαθύ γήρας. Ήταν ήδη πάνω από εκατό ετών, όταν κλήθηκε να ομολογήσει τον Χριστό μπροστά στους άρχοντες της εποχής του. Ένας άνθρωπος που, σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα, θα μπορούσε να ζητήσει ανάπαυση και σιωπή. Κι όμως, εκείνος διάλεξε την ομολογία. Γιατί η καρδιά του δεν είχε γεράσει· είχε γίνει θυσιαστήριο.

Ως ιερέας της Εκκλησίας, είχε αφιερώσει όλη του τη ζωή στη Θεία Ευχαριστία, στη διακονία του λαού και στη μαρτυρία της αγάπης του Χριστού. Και όταν ήρθε η ώρα της δοκιμασίας, η ζωή του έγινε η τελευταία και πιο δυνατή λειτουργία του.Κατά το μαρτύριό του, οι δήμιοι τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια. Ξέσχιζαν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια. Κι όμως, εκείνος δεν κραύγαζε, δεν καταριόταν, δεν λύγιζε. Προσευχόταν. Και τότε συνέβη το παράδοξο της αγιότητας: οι βασανιστές του, βλέποντας τη χάρη του Θεού να ενεργεί επάνω του, πίστεψαν στον Χριστό.

Αδελφοί μου,
αυτό είναι το θαύμα του Αγίου Χαραλάμπους: δεν νίκησε τον πόνο με αντίσταση, αλλά με αγάπη. Δεν κατανίκησε τον φόβο με βία, αλλά με εμπιστοσύνη στον Θεό. Το σώμα του πληγωνόταν, αλλά η ψυχή του παρέμενε ειρηνεμένη.Και όταν ήρθε η ώρα του τέλους, ο Άγιος δεν θανατώθηκε απλώς· παρέδωσε το πνεύμα του με προσευχή. Παρακάλεσε τον Θεό να σκεπάζει τους ανθρώπους από τον λοιμό, από τις ασθένειες και από τον αιφνίδιο θάνατο. Γι’ αυτό και η Εκκλησία τον τίμησε ως προστάτη από τις θανατηφόρες νόσους: όχι ως έναν «θαυματοποιό» αποκομμένο από τη ζωή της Εκκλησίας, αλλά ως καρπό ευχαριστιακής ζωής.

Σήμερα, μέσα στη Θεία Λειτουργία, το μήνυμα του Αγίου Χαραλάμπους γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο. Ζούμε σε μια εποχή όπου ο φόβος έχει γίνει καθημερινότητα: φόβος για την υγεία, για το αύριο, για την αστάθεια του κόσμου. Ο άνθρωπος προστατεύει το σώμα του, αλλά συχνά ξεχνά την ψυχή του.Ο Άγιος μάς υπενθυμίζει ότι η αληθινή θεραπεία δεν αρχίζει από το σώμα, αλλά από την καρδιά. Ότι ο μεγαλύτερος λοιμός είναι η απομάκρυνση από τον Θεό. Και ότι η μεγαλύτερη υγεία είναι η κοινωνία με τον Χριστό.Στη Θεία Ευχαριστία, όπου σήμερα στεκόμαστε, προσφέρουμε όλη μας τη ζωή: και την αρρώστια και την υγεία, και τον φόβο και την ελπίδα. Εκεί, όπως ο Άγιος Χαράλαμπος, μαθαίνουμε να λέμε: «Κύριε, στα χέρια Σου παραδίδω τον εαυτό μου».

Αδελφοί μου,
ο Άγιος Χαράλαμπος δεν μας καλεί να αναζητούμε θαύματα, αλλά να γίνουμε άνθρωποι της πίστεως. Να μεταμορφώσουμε τον πόνο σε προσευχή, τον φόβο σε εμπιστοσύνη, τη δοκιμασία σε ευχαριστία.Ας τον παρακαλέσουμε σήμερα να μας διδάξει αυτή τη σοφία του γήρατος και της αγιότητας. Να μας χαρίσει καρδιά σταθερή, πίστη αθόρυβη και ελπίδα αναστάσιμη. Και τότε, ακόμη κι αν ο κόσμος δοκιμάζεται, η ψυχή μας θα μένει όρθια, φωτισμένη από το φως του Χριστού.

Ι.Μ.Δ