"Ήταν ημέρα εξομολόγησης.

Υπομονετικά περίμεναν αρκετοί έξω από το εξομολογητήριο.

Ένας,ένας με τη σειρά τους, έλεγαν τα δύσκολά τους.

-Πάτερ έχω φοβίες.

-Πάτερ έπεσα πολύ χαμηλά.

-Πάτερ δεν εργάζομαι.

-Πάτερ κάνω χημειοθεραπείες.

-Πάτερ φθονώ.

-Πάτερ είμαι αδιάφορος.

Σ' όλους έδινα την ίδια συμβουλή: "Αύριο να κοινωνήσεις".

Λίγες μέρες αργότερα, έφθασε η ώρα της Θείας Λειτουργίας. Μπροστά μου είδα τα ίδια πρόσωπα. Ο καθένας με το δικό του βάσανο, αλλά όλοι με το ίδιο φάρμακο. Τον Χριστό!Τίποτα άλλο στη γη δεν γιατρεύει τα πάντα, παρά μόνο το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Υπάρχει μόνο μια σοβαρή προϋπόθεση. Να λέμε με πίστη τα λόγια της ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως.

"Πιστεύω Κύριε και ομολογώ
ότι τούτο αυτό εστίν
το άχραντον Σώμα Σου
και τούτο αυτό εστίν
το τίμιον Αίμα Σου".

•π.Σπ.Ρ.