Ἄλλαξε τή μπόλια της ἡ μητέρα μου κι ἑτοιμάστηκε νά πάει στήν ἐκκλησία.

Καθαρή σάν ἀστέρι, παρόλα τά μαῦρα της, κατεβαίνει τά πέτρινα σκαλοπάτια κοιτάζοντας τήν εὐγένεια τοῦ ἥλιου καί τίς ἄσπρες πορτοκαλιές.

Δέν ξέρει ἡ μητέρα μου τί εἶναι ὁ ἥλιος.

Τόν φαντάζεται ἀγάπη πού ἀνατέλλει στόν οὐρανό.

Δέν ξέρει ἡ μητέρα μου. Δέν ξέρει ἄν ἤτανε Σάββατο χτές, Δέν ξέρει ἄν αὔριο εἶναι Δευτέρα.

Ὡστόσο τίς μέρες τίς γνωρίζει καλά. Ἡ Κυριακή μυρίζει βασιλικό κι ἡ φωνή τῆς καμπάνας εἶναι γλυκειά.

Δέν ξέρει πῶς γίνεται. Γύρω της ὅλα φαίνονται φρέσκα, Δείχνουν ἀλλιῶς.

Νικηφόρος Βρεττάκος