«Από άλλη μονάδα είχε συλληφθή Ιταλός αξιωματικός αιχμάλωτος. Οι φαντάροι που τον συνέλαβαν του αφήρεσαν τον οπλισμό, τα κυάλια και τα λοιπά, ως προβλέπεται διά τους αιχμαλώτους.Όλα τα έδιδε ευχαρίστως. Και τις φωτογραφίες των παιδιών του και της γυναίκας του.Μια μικρή εικονίτσα του Αγίου Γεωργίου δεν ήθελε να την δώση με κανέναν τρόπο.Τελικά του την πήρανε. Τότε ζήτησε να δη τον Διοικητή. Μόλις τον συνάντησε, τον παρεκάλεσε να του δώσουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου πίσω.

– Αυτή είναι δική μας, ορθόδοξη, τι την θέλεις εσύ ο παπικός;, του είπεν ο Διοικητής.

– Εγώ, απαντά ο Ιταλός λοχαγός, ωδηγούσα τον λόχο μου. Στην μάχη όμως επάνω δεν μπορούσα να σπάσω τις γραμμές των Ελλήνων. Γιατί μπροστά τους κι επάνω στον αέρα έβλεπα να τρέχη σ’ όλη την γραμμή του μετώπου ένα καβαλάρης με άσπρο άλογο, ο οποίος μας εμπόδιζε να προχωρήσουμε.

Στην οπισθοχώρησί μας, όμως, βρήκα στον δρόμο ένα ερημοκκλήσι. Εμπήκα μέσα να προσευχηθώ και βλέπω αυτό το εικονισματάκι. Ήταν ακριβώς ο Άγιος με το άσπρο άλογο που δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε. Την επήρα και θα σας παρακαλέσω να μου την αφήσετε. Του την άφησαν».

Του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαρ. Βασιλόπουλου .