Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός τόπου που δεν ξεχνιούνται. Στιγμές που χαράζονται βαθιά στη μνήμη των ανθρώπων και μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, όχι απλώς ως αναμνήσεις του παρελθόντος, αλλά ως μαρτυρίες πίστης, ελπίδας και θείας προστασίας.Μια τέτοια στιγμή έζησε η συνοικία μας, εδώ στη Θήβα, τον Οκτώβριο του 1943.Απο το 41 μέχρι το 44 ήταν περίοδος σκοτεινή. Η γερμανική κατοχή είχε σκορπίσει πάντου τον φόβο και τον θάνατο. Ολόκληρα χωριά της Βοιωτίας ο Πρόδρομος ,η Πύλη,η Πάνακτος τα Σούρτα τα  Κρώρα, όπως και το Δίστομο(1944) πυρπολήθηκαν, αθώοι άνθρωποι εκτελέστηκαν και κανείς δεν γνώριζε τι θα ξημέρωνε την επόμενη ημέρα.Και μέσα σε εκείνη την ατμόσφαιρα του τρόμου, ήρθε η σειρά της μικρής τότε συνοικίας του Ταχίου.

Οι Γερμανοί συγκέντρωσαν τους κατοίκους έξω από τον ναό. Απέναντί τους περίμενε το εκτελεστικό απόσπασμα. Οι άνδρες κινδύνευαν να εκτελεστούν. Ολόκληρη η συνοικία βρισκόταν μπροστά σε μια τραγωδία που έμοιαζε αναπόφευκτη.Κι όμως, εκεί όπου ο άνθρωπος έβλεπε τον θάνατο να πλησιάζει, οι κάτοικοι έζησαν κάτι που οι ίδιοι θεώρησαν θαυμαστή επέμβαση του προστάτη Αγίου τους, του Αγίου Νικολάου του Νέου.Τα πυρομαχικά βρίσκονταν κρυμμένα σε έναν βοηθητικό χώρο του ναού, στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα το καμπαναριό. Μια ξύλινη πόρτα έκλεινε μέσα ένα μυστικό που θα μπορούσε να σφραγίσει τη μοίρα ολόκληρης της συνοικίας.

Οι Γερμανοί έψαξαν παντού. Ο αξιωματικός έφτασε επανειλημμένα κοντά στον χώρο, αλλά δεν μπήκε μέσα έχοντας νεκρωμένη την στρατιωτική του διαίσθηση αλλά και την ανθρώπινη περιέργεια. Ακόμα και όταν οι κάτοικοι παρά την αγωνία τους και τον κίνδυνο που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια τους σε μία απελπισμένη προσπάθεια για να σωθούν έστειλαν τον μακαρίτη Αναστάσιο Πλατή (μικρό παιδάκι τότε ) να κλείσει την πόρτα του χώρου αυτού , η μοναδική αντίδραση του Γερμανού Αξιωματικού ήταν να χειροδικήσει επάνω στο παιδί . Τελικά οι κατακτητές έφυγαν χωρίς να ανακαλύψουν τα πυρομαχικά.Και τότε τα δάκρυα του τρόμου έγιναν δάκρυα ευγνωμοσύνης. Οι άνθρωποι γονάτισαν, άναψαν τις λαμπάδες τους και ευχαρίστησαν τον Άγιο που πίστευαν ότι τους προστάτευσε από τον βέβαιο θάνατο.Αδελφοί μου, δεν αναφέρουμε αυτό το γεγονός απλώς για να θυμηθούμε μια ιστορική επέτειο. Το θυμόμαστε για να αναρωτηθούμε: Τι σημαίνει για εμάς σήμερα η πίστη στον Θεό; Τι θέση έχει ο Χριστός στη ζωή μας; Πόσο ζωντανή είναι η σχέση μας με τους Αγίους μας;Όταν όλα πηγαίνουν καλά, είναι εύκολο να μιλάμε για την πίστη. Όταν έχουμε την υγεία μας, όταν η οικογένειά μας είναι καλά, όταν οι ανάγκες μας καλύπτονται, η καρδιά μας βρίσκει εύκολα λόγους να ευχαριστεί τον Θεό.Όταν, όμως, έρχεται η δοκιμασία, όταν χτυπά η αρρώστια την πόρτα μας, όταν χάνουμε έναν αγαπημένο άνθρωπο, όταν οι οικογενειακές δυσκολίες μάς λυγίζουν, τότε δοκιμάζεται πραγματικά η εμπιστοσύνη μας στον Θεό.Η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν θα περάσουμε ποτέ από τη φωτιά της δοκιμασίας. Σημαίνει ότι δεν είμαστε αναγκασμένοι να την αντιμετωπίσουμε χωρίς ελπίδα.

Οι κάτοικοι του Ταχίου έζησαν τον φόβο του θανάτου. Δεν είχαν τη δύναμη να σταματήσουν τους κατακτητές ούτε να ελέγξουν τις αποφάσεις τους. Μπορούσαν, όμως, να προσευχηθούν, να κρατηθούν από την πίστη τους και να ελπίσουν στη βοήθεια του Θεού.Και αυτή είναι μια αλήθεια που αφορά και εμάς.Μπορεί να μην αντιμετωπίζουμε σήμερα το εκτελεστικό απόσπασμα, έχουμε όμως τους δικούς μας σταυρούς. Κάθε σπίτι έχει τη δική του ιστορία. Κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του έναν πόνο που ίσως κανείς δεν γνωρίζει.Κάθε πορτα κλείνει μέσα της αγωνία,καημό και δυστυχία πολλές φορές.Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, τις δυσκολίες να σβήσουν την πίστη μας. Ας τις κάνουμε αφορμή να πλησιάσουμε περισσότερο τον Χριστό.Ας δούμε όμως και κάτι άλλο.Ο Άγιος Νικόλαος ο Νέος δεν είναι για την ενορία μας μόνο ένα όνομα, μια εικόνα ή μια γιορτή στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο.Είναι ο προστάτης που τιμούμε με ευλάβεια και επικαλούμαστε στις προσευχές μας. Η ιστορική μνήμη της διάσωσης του Ταχίου μάς καλεί να ανανεώσουμε τη σχέση μας μαζί του και, κυρίως, να πλησιάσουμε περισσότερο τον Χριστό, στον οποίο ανήκει κάθε δοξολογία και ευχαριστία.Το απολυτίκιό του τον αποκαλεί «των εν κινδύνοις απροσμάχητον βοηθόν» και «θλιβομένων θερμόν υπερασπιστήν».Πόσο παρηγορητικά είναι αυτά τα λόγια!Απροσμάχητος βοηθός στους κινδύνους. Θερμός υπερασπιστής των θλιβομένων.Αυτήν την προστασία αναζητούμε και εμείς σήμερα. Για τα παιδιά μας που μεγαλώνουν μέσα σε έναν δύσκολο κόσμο. Για τους νέους μας που αναζητούν κατεύθυνση και νόημα. Για τους ασθενείς μας, τους ηλικιωμένους, τους μοναχικούς ανθρώπους. Για κάθε οικογένεια που περνά τη δική της δοκιμασία.Ας μην επικαλούμαστε τον Άγιο μόνο όταν έχουμε ανάγκη. Ας τον τιμούμε με την προσευχή μας, με τη συμμετοχή μας στη ζωή της Εκκλησίας και με τον αγώνα μας να ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Γιατί η αληθινή ευλάβεια δεν περιορίζεται στα λόγια. Γίνεται ζωή, μετάνοια, αγάπη,συνέπεια,προσπάθεια και συγχώρηση.Μην ξεχάσουμε όμως και τούτο.Οι άνθρωποι που σώθηκαν τότε δεν βρίσκονται ανάμεσά μας σήμερα. Έφυγαν από αυτήν τη ζωή, αλλά μας άφησαν μια παρακαταθήκη. Μας παρέδωσαν μια μνήμη που έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε.Εμείς είμαστε οι συνεχιστές αυτής της ιστορίας. Εμείς έχουμε την ευθύνη να μεταφέρουμε στα παιδιά μας όσα έζησε η ενορία μας, όχι για να καλλιεργούμε μόνο την περηφάνια μας, αλλά για να μαθαίνουμε να ευχαριστούμε τον Θεό, να σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή και να αγωνιζόμαστε για την ειρήνη.Αν πραγματικά τιμούμε τη διάσωση της Ενορίας μας , ας μη μένουμε μόνο στην ανάμνηση του γεγονότος.Ας φροντίσουμε να μη μετατρέπεται η καρδιά μας σε πεδίο μάχης από τον θυμό και τη διχόνοια. Ας μη γινόμαστε αιτία πόνου για τους ανθρώπους που ζουν κοντά μας. Ας μη μένουμε αδιάφοροι όταν κάποιος υποφέρει.Ας κάνουμε την ενορία μας μια οικογένεια αγάπης, προσευχής και αλληλεγγύης.

Αυτό θα είναι ένα από τα πιο όμορφα μνημόσυνα για εκείνους που έζησαν εκείνες τις τραγικές ημέρες και ένα ουσιαστικό δείγμα ευγνωμοσύνης προς τον προστάτη Άγιό μας.Σήμερα στεκόμαστε μέσα στον ναό μας, εκεί όπου οι πρόγονοί μας έζησαν ώρες αγωνίας και φόβου. Στεκόμαστε σε έναν τόπο που συνδέθηκε με τη μνήμη μιας διάσωσης που οι κάτοικοι απέδωσαν στην προστασία του Αγίου Νικολάου του Νέου.Και αναρωτιέμαι: Αν εκείνοι οι άνθρωποι μπορούσαν απόψε να σταθούν ανάμεσά μας, τι θα μας έλεγαν;Ίσως να μας έλεγαν να μην ξεχάσουμε ποτέ εκείνες τις ώρες. Να μη θεωρούμε τίποτε δεδομένο. Να μην αφήνουμε τις ημέρες μας να περνούν χωρίς προσευχή και ευχαριστία. Να κρατάμε ζωντανή την πίστη που έδωσε δύναμη στις καρδιές τους.Και ίσως να μας έλεγαν ακόμη κάτι πιο απλό:«Παιδιά μας, να αγαπάτε τον ναό σας. Να αγαπάτε τον Άγιό σας. Να μη φεύγετε μακριά από τον Χριστό. Εμείς γνωρίσαμε τον τρόμο του θανάτου και τη χαρά της διάσωσης. Εσείς κρατήστε ζωντανή την ευγνωμοσύνη μας».

Ας μην αφήσουμε αυτήν την παρακαταθήκη να χαθεί.Όταν χτυπά η καμπάνα του Αγίου μας, ας θυμόμαστε ότι στον ίδιο τόπο κάποτε άνθρωποι έκλαιγαν από φόβο και ύστερα γονάτιζαν από ευγνωμοσύνη.Όταν ανάβουμε το κερί μας μπροστά στην εικόνα και το Σεπτό Λείψανο Του, ας του εμπιστευόμαστε τις αγωνίες μας και ας ζητούμε να μας οδηγεί πάντοτε κοντά στον Χριστό.Και όταν έρχονται οι δύσκολες ώρες, ας μην ξεχνάμε ότι η προσευχή, η πίστη και η ελπίδα μπορούν να κρατήσουν όρθια την ψυχή μας ακόμη και μέσα στις πιο σκοτεινές στιγμές.

Άγιε Οσιομάρτυς Νικόλαε, προστάτα της ενορίας μας, όπως οι πατέρες και οι μητέρες μας σε ευχαρίστησαν τότε με δάκρυα στα μάτια, έτσι κι εμείς σήμερα στεκόμαστε μπροστά σου με ευγνωμοσύνη.Φύλαγε τα παιδιά μας, σκέπαζε τις οικογένειές μας, παρηγόρησε τους πονεμένους και βοήθησέ μας να μη χάσουμε ποτέ την πίστη μας στον Χριστό.Και όταν έρθει και για εμάς η δύσκολη ώρα, ακόμη κι όταν όλες οι ανθρώπινες πόρτες μοιάζουν κλειστές,να  μπορούμε να κρατάμε την καρδιά μας ανοιχτή στον Θεό και να  του πούμε με εμπιστοσύνη:«Κύριε, στα χέρια Σου αφήνουμε τη ζωή μας. Εσύ είσαι η ελπίδα μας, Εσύ είσαι η δύναμή μας, Εσύ είσαι το φως μας».Αμήν.