Αδελφοί μου, υπάρχουν ορισμένες ημέρες μέσα στο εκκλησιαστικό έτος κατά τις οποίες η Εκκλησία  μας καλεί να σταθούμε μπροστά σε ένα μεγάλο μυστήριο. Και σήμερα, στη μεγάλη εορτή του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, βρισκόμαστε ακριβώς μπροστά σε ένα τέτοιο μυστήριο.Γεννιέται ένα παιδί, ένα κοριτσάκι, η Μαρία, κόρη του Ιωακείμ και της Άννας. Αν κοιτάξουμε το γεγονός μόνο με ανθρώπινα μάτια, θα δούμε μια οικογενειακή χαρά. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, ύστερα από χρόνια αναμονής και προσευχής, αποκτά επιτέλους παιδί. Η Εκκλησία όμως βλέπει πολύ βαθύτερα. Βλέπει μέσα σε αυτή τη γέννηση την αυγή της σωτηρίας του κόσμου.Γι’ αυτό ψάλλει: «Ἡ γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ». Δεν λέει μόνο ότι χάρηκαν ο Ιωακείμ και η Άννα, δεν λέει ότι χάρηκαν οι συγγενείς και οι φίλοι τους, αλλά ότι η γέννησή σου, Θεοτόκε, χαρά ανήγγειλε σε ολόκληρη την οικουμένη. Και γιατί; «Ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης». Από σένα ανέτειλε ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Χριστός.

Η Παναγία είναι η αυγή πριν από την ανατολή. Είναι εκείνο το πρώτο φως που εμφανίζεται στον ορίζοντα και μας αναγγέλλει ότι η νύχτα τελειώνει. Ο Χριστός είναι ο Ήλιος. Η Παναγία δεν είναι η πηγή του φωτός· είναι εκείνη που έγινε το καθαρότατο δοχείο μέσα στο οποίο κατοίκησε ο Χριστός. Είναι η γυναίκα εκείνη που ο Θεός προετοίμασε μέσα στους αιώνες για να γίνει η Μητέρα του Υιού Του. Γι’ αυτό η γέννησή της είναι χαρά, γιατί μαζί με τη Μαρία αρχίζει να φαίνεται στον ορίζοντα η ημέρα της Ενανθρωπήσεως.Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη πιο συγκλονιστικό. Η σημερινή εορτή αρχίζει από μια πληγή. Αρχίζει από τη στείρα μήτρα της Άννας.Ο Ιωακείμ και η Άννα ήταν δίκαιοι ενώπιον του Θεού, αλλά για χρόνια δεν είχαν παιδί. Και η ατεκνία εκείνη την εποχή δεν ήταν μόνο ένας προσωπικός πόνος· ήταν και κοινωνικός ονειδισμός. Η Άννα κουβαλούσε μέσα της μια βαθιά θλίψη. Προσευχόταν, περίμενε, υπέμενε. Και όμως δεν σταμάτησε να ελπίζει στον Θεό.

Δεν άφησε τον πόνο να γίνει απελπισία, ούτε την καθυστέρηση να γίνει άρνηση του Θεού. Έμεινε στην προσευχή. Και γι’ αυτό ο λόγος του Ψαλμωδού γίνεται σήμερα τόσο ζωντανός: «Ἀποκάλυψον πρὸς Κύριον τὴν ὁδόν σου καὶ ἔλπισον ἐπ’ αὐτόν, καὶ αὐτὸς ποιήσει». Εμπιστεύσου στον Κύριο τον δρόμο σου και έλπισε σε Αυτόν, και Αυτός θα ενεργήσει.Αδελφοί μου, ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα της πίστεώς μας: να περιμένουμε τον Θεό. Εμείς θέλουμε ο Θεός να ενεργεί τώρα. Θέλουμε σήμερα την απάντηση στην προσευχή μας, σήμερα να ανοίξει η κλειστή πόρτα, σήμερα να φύγει η δοκιμασία, σήμερα να θεραπευθεί η πληγή, σήμερα να λυθεί το πρόβλημα.

Ο Θεός όμως πολλές φορές εργάζεται μέσα στη σιωπή. Και η σιωπή του Θεού δεν σημαίνει απουσία του Θεού. Ο Ιωακείμ και η Άννα περίμεναν ένα παιδί. Ο Θεός ετοίμαζε τη Θεοτόκο. Εκείνοι ζητούσαν μια παρηγοριά για τα γηρατειά τους. Ο Θεός ετοίμαζε την παρηγοριά ολόκληρης της ανθρωπότητας. Εκείνοι έβλεπαν τη δική τους οικογένεια. Ο Θεός έβλεπε ολόκληρη την ιστορία της σωτηρίας.Αυτό είναι το μυστήριο της θείας πρόνοιας. Ο άνθρωπος βλέπει ένα μικρό κομμάτι της ζωής του· ο Θεός βλέπει ολόκληρη την αιωνιότητα.Γι’ αυτό και ο υμνογράφος ψάλλει: «Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα ὀνειδισμοῦ ἀτεκνίας... ἠλευθερώθησαν». Ελευθερώθηκαν από τον ονειδισμό της ατεκνίας. Και αμέσως μετά κάνει ένα τεράστιο άλμα μέσα στην ιστορία: «Καὶ Ἀδὰμ καὶ Εὔα, ἐκ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου, ἠλευθερώθησαν».Δεν μιλά πλέον μόνο για τον Ιωακείμ και την Άννα. Μιλά για τον Αδάμ και την Εύα, για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Γιατί η γέννηση της Θεοτόκου συνδέεται πλέον με τη σωτηρία ολόκληρου του ανθρώπινου γένους.Ο Αδάμ έπεσε, ο άνθρωπος γνώρισε την αμαρτία, τη φθορά και τον θάνατο. Από εκείνη τη στιγμή ολόκληρη η ανθρωπότητα περιμένει τη λύτρωση. Και σήμερα, με τη γέννηση της Θεοτόκου, η Εκκλησία μας λέει ότι η αναμονή πλησιάζει στο τέλος της.

Από αυτήν θα γεννηθεί ο Χριστός, ο νέος Αδάμ, εκείνος που θα έρθει να θεραπεύσει την πληγή του παλαιού Αδάμ. Εκείνος που θα σηκώσει στους ώμους Του την ανθρώπινη φύση και θα την οδηγήσει ξανά στον Θεό.Γι’ αυτό ο τελευταίος στίχος του τροπαρίου είναι συγκλονιστικός: «Ἡ Στεῖρα τίκτει τὴν Θεοτόκον, καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν». Η στείρα γεννά τη Θεοτόκο.Τι παράδοξη εικόνα! Η στείρα γίνεται μητέρα, η θλίψη γίνεται χαρά, η αναμονή γίνεται εκπλήρωση, το αδιέξοδο γίνεται δρόμος και το σκοτάδι γίνεται αυγή.Και μέσα από αυτό το θαύμα ο Θεός μας αποκαλύπτει κάτι που αφορά άμεσα και τη δική μας ζωή. Ίσως υπάρχουν και μέσα μας πράγματα που έχουν γίνει «στείρα». Στείρα η προσευχή μας, γιατί πολλές φορές προσευχόμαστε χωρίς να αισθανόμαστε τον Θεό. Στείρα η καρδιά μας, γιατί κουράστηκε να αγαπά. Στείρα η ελπίδα μας, γιατί οι δυσκολίες μάς λύγισαν. Στείρα η ζωή μας από πνευματικούς καρπούς.Και τότε έρχεται η σημερινή εορτή και μας λέει: Μην απελπίζεσαι. Ο Θεός μπορεί να κάνει τη στείρα μήτρα να καρποφορήσει. Μπορεί να αναστήσει μέσα σου αυτό που νόμιζες ότι πέθανε. Μπορεί να ξαναφέρει φως εκεί όπου έχει εγκατασταθεί το σκοτάδι. Μπορεί να κάνει την πληγή σου τόπο συνάντησης μαζί Του.Γιατί ο Θεός δεν βλέπει μόνο αυτό που είμαστε· βλέπει αυτό που μπορούμε να γίνουμε με τη χάρη Του.Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη παρηγοριά της Παναγίας. Η ζωή της δεν αρχίζει μέσα σε ανθρώπινο μεγαλείο. Αρχίζει μέσα στην προσευχή δύο πονεμένων ανθρώπων. Αρχίζει μέσα στην υπομονή και την ελπίδα και καταλήγει στη Βηθλεέμ, στον Γολγοθά και τελικά στην Ανάσταση.

Γι’ αυτό η Παναγία είναι για τον λαό του Θεού όχι απλώς ένα πρόσωπο του παρελθόντος. Είναι Μητέρα, είναι καταφυγή, είναι παρηγοριά. Είναι εκείνη που μας θυμίζει ότι η τελευταία λέξη στη ζωή μας δεν ανήκει ούτε στη θλίψη, ούτε στην αποτυχία, ούτε στον θάνατο. Η τελευταία λέξη ανήκει στον Χριστό.Και ο Χριστός, ο «Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης», ήρθε στον κόσμο μέσω της Παναγίας για να μας χαρίσει αυτό ακριβώς που ψάλλουμε σήμερα: «Λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν». «Καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον».Αδελφοί μου, η σημερινή εορτή λοιπόν δεν είναι μόνο μια εορτή της Παναγίας. Είναι και μια εορτή της ελπίδας. Είναι η εορτή που μας λέει ότι ο Θεός μπορεί να κάνει θαυμαστά πράγματα ακόμη και όταν εμείς έχουμε πάψει να περιμένουμε.Να Του εμπιστευθούμε λοιπόν τη ζωή μας, την οικογένειά μας, τα παιδιά μας, τις αγωνίες μας, τις πληγές μας, τα αδιέξοδά μας, ακόμη και εκείνα για τα οποία έχουμε προσευχηθεί πολλές φορές και δεν έχουμε δει ακόμη απάντηση.

Ας θυμηθούμε την Άννα. Ας θυμηθούμε τον Ιωακείμ. Ας θυμηθούμε τη στείρα που τίκτει. Και ας μη φοβηθούμε τη σιωπή του Θεού. Γιατί μπορεί μέσα στη σιωπή Του να ετοιμάζεται μια απάντηση πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που εμείς ζητήσαμε.Σήμερα γεννιέται η Παναγία και μαζί της αρχίζει να χαράζει η ημέρα της σωτηρίας. Λίγο ακόμη και θα ανατείλει ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Χριστός. Και γι’ αυτό σήμερα η Εκκλησία, ο ουρανός και η γη, οι άγγελοι και οι άνθρωποι, μαζί με ολόκληρη την οικουμένη, ψάλλουμε: «Ἡ γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ».

Ας γίνει λοιπόν και μέσα στη δική μας καρδιά αυτή η χαρά. Ας γίνει η Παναγία η ελπίδα μας. Και ας παρακαλέσουμε εκείνη που έφερε στον κόσμο τον Ζωοδότη Χριστό να πρεσβεύει για όλους μας, ώστε ο Ήλιος της δικαιοσύνης να φωτίζει τις σκοτεινές γωνιές της ψυχής μας, να θεραπεύει τις πληγές μας, να στηρίζει τους πονεμένους, να ενισχύει εκείνους που έχουν χάσει την ελπίδα τους και να μας οδηγεί όλους από την πρόσκαιρη ζωή στην αληθινή και αιώνια Ζωή.

Θ.Δ.Τ