Ἡ Ἀγρυπνία τῆς Ἀποδόσεως τοῦ Πάσχα εἶναι μία ἀπὸ τὶς πλέον κατανυκτικὲς καὶ μυσταγωγικὲς στιγμὲς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χρόνου. Ἡ Ἐκκλησία στέκεται ἀπόψε μπροστὰ στὸ μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως γιὰ τελευταία φορὰ μὲ τὴν ἴδια λαμπρότητα, μὲ τὸ ἴδιο φῶς, μὲ τὸ ἴδιο πασχάλιο βίωμα, καὶ μᾶς καλεί νὰ ψάλουμε ξανὰ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη», ὄχι ὡς μία συνήθεια ἢ μία ἀνάμνηση, ἀλλὰ ὡς ὁμολογία ζωῆς. Διότι ἡ Ἀπόδοσις τοῦ Πάσχα δὲν σημαίνει ὅτι τελειώνει ἡ Ἀνάσταση. Δὲν σημαίνει ὅτι ἡ χαρὰ τῆς Λαμπρῆς κλείνει καὶ ἐπιστρέφουμε ἀπλῶς στὴν καθημερινότητά μας. Ἀντιθέτως, σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία παραδίδει πλέον τὸ μυστήριο τοῦ Πάσχα στὴν καρδιὰ τοῦ πιστοῦ, γιὰ νὰ τὸ μεταφέρει μέσα στὴ ζωή του, μέσα στὸν χρόνο, μέσα στὴν καθημερινὴ πορεία του.

Ἡ λέξη «Ἀπόδοσις» στὴ λειτουργικὴ γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας σημαίνει τὴν τελευταία ἡμέρα μιᾶς μεγάλης ἑορτῆς, κατὰ τὴν ὁποία ἐπαναλαμβάνεται σχεδὸν ὁλόκληρη ἡ λαμπρότητα τῆς κυρίας πανηγύρεως. Ὅμως στὸ Πάσχα ὑπάρχει κάτι πολὺ βαθύτερο. Τὸ Πάσχα δὲν εἶναι μία ἁπλὴ ἐπέτειος, μία θρησκευτικὴ ἀνάμνηση, ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀνήκει στὸ παρελθόν. Τὸ Πάσχα εἶναι ἡ καρδιὰ τῆς πίστεώς μας. Εἶναι ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στὸν θάνατο, στὴ φθορά, στὴν ἁμαρτία, στὴν ἀπόγνωση. Εἶναι ἡ φανέρωση ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο στὸ σκοτάδι τοῦ τάφου, ἀλλὰ ἄνοιξε γιὰ τὸν ἄνθρωπο τὴν πύλη τῆς αἰωνίου ζωῆς.Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία γιὰ σαράντα ἡμέρες δὲν παύει νὰ ψάλλει τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Σὰν μία στοργικὴ μητέρα, ἐπαναλαμβάνει διαρκῶς στὰ παιδιά της τὴν ἀλήθεια ποὺ σώζει: ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι ἡ τελευταία λέξη τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως. Ἡ τελευταία λέξη εἶναι ὁ Ἀναστημένος Χριστός. Καὶ αὐτὸ ἀλλάζει ὁλόκληρη τὴν ὀπτικὴ τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴ ζωή. Διότι ἀπὸ τὴ στιγμή ποὺ ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, τίποτε πια δὲν εἶναι ὅπως πρίν. Ὁ πόνος δὲν εἶναι ἀδιέξοδο. Ἡ δοκιμασία δὲν εἶναι καταστροφή. Ὁ τάφος δὲν εἶναι τέλος. Ὅλα πλέον μποροῦν νὰ μεταμορφωθοῦν μέσα στὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.

Ὅλος ὁ ἐκκλησιαστικὸς χρόνος περιστρέφεται γύρω ἀπὸ αὐτὸ τὸ μυστήριο. Ὅλες οἱ ἑορτές, ὅλες οἱ νηστεῖες, ὅλη ἡ λειτουργικὴ ζωή τῆς Ἐκκλησίας ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὸ Πάσχα. Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς σωτηρίας ποὺ κορυφώνεται στὴν Ἀνάσταση. Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι πορεία πρὸς τὸ κενὸ μνημεῖο. Ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ σφράγιση τῆς ἀναστάσιμης ζωῆς μὲ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀκόμη καὶ κάθε Κυριακὴ ποὺ ζοῦμε μέσα στὸν χρόνο εἶναι μικρὸ Πάσχα, διότι κάθε Κυριακὴ ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Καὶ κάθε Θεία Λειτουργία εἶναι μία συνάντηση μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστό. Δὲν πηγαίνουμε στὴ Θεία Λειτουργία γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ἕνα γεγονὸς τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνουμε μέτοχοι τῆς αἰωνίου ζωῆς.Ἡ σημερινὴ ἡμέρα ὅμως μᾶς θέτει καὶ ἕνα βαθὺ προσωπικὸ ἐρώτημα: τί ἔμεινε μέσα μας ἀπὸ τὸ Πάσχα; Πέρασε ἡ Λαμπρὴ ὡς μία ὄμορφη θρησκευτικὴ συνήθεια ἢ ἄλλαξε πραγματικὰ κάτι στὴν ψυχὴ μας; Ἔγινε ἡ καρδιὰ μας λίγο πιὸ φωτεινή; Μάθαμε νὰ συγχωροῦμε; Μάθαμε νὰ ἀγαποῦμε περισσότερο; Ἔσπασε μέσα μας κάποιος λίθος σκληρότητας, ἐγωισμοῦ, ἀπιστίας; Διότι τὸ μεγαλύτερο θαῦμα δὲν εἶναι μόνο ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Χριστός. Τὸ μεγαλύτερο θαῦμα εἶναι νὰ ἀναστηθεῖ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Νὰ βγεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν τάφο τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀπελπισίας, τῆς ἐσωτερικῆς νεκρώσεως, καὶ νὰ ζήσει τὴν ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.Πολλὲς φορὲς οἱ ἄνθρωποι συνηθίζουμε τὸ σκοτάδι. Συνηθίζουμε νὰ ζοῦμε χωρὶς ἐλπίδα, χωρὶς προσευχὴ, χωρὶς ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. Ὅμως τὸ Πάσχα εἶναι μία διαρκὴς πρόσκληση νὰ ζήσουμε διαφορετικά. Ὁ ἀναστημένος χριστιανὸς δὲν εἶναι ἄνθρωπος τῆς ἀπελπισίας. Δὲν εἶναι ἄνθρωπος ποὺ φυλακίζεται στὸ παρελθόν του. Εἶναι ἄνθρωπος φωτός. Ἄνθρωπος ἐλπίδας. Ἄνθρωπος ποὺ γνωρίζει ὅτι μέσα στὸ βαθύτερο σκοτάδι μπορεῖ νὰ ἀνατείλει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Ὅτι μέσα στὴν πιὸ μεγάλη δοκιμασία μπορεῖ νὰ γεννηθεῖ ἡ Ἀνάσταση.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν θέλει νὰ κρατήσουμε τὸ Πάσχα μόνο ὡς ἕνα ἔθιμο ἢ μία ἀνάμνηση μιᾶς νύχτας. Μᾶς καλεί νὰ μεταφέρουμε τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως μέσα στὴν καθημερινότητα. Στὸ σπίτι μας. Στὴν ἐργασία μας. Στὶς σχέσεις μας. Στὸν πόνο μας. Στὶς δυσκολίες μας. Νὰ γίνουμε φορεῖς ἀναστάσιμου φωτός μέσα σὲ ἕναν κόσμο ποὺ συχνὰ μοιάζει κουρασμένος, φοβισμένος καὶ πληγωμένος.Καὶ ἐνῶ σήμερα ἀποδίδεται τὸ Πάσχα, ἡ Ἐκκλησία ἤδη στρέφει τὸ βλέμμα της πρὸς τὴν Πεντηκοστή. Διότι ἡ Ἀνάσταση δὲν εἶναι τέλος. Εἶναι ἀρχή. Ὁ Ἀναστημένος Χριστὸς ἀναλαμβάνεται στοὺς οὐρανούς, ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλείπει τὸν κόσμο. Στέλνει τὸ Πανάγιο Πνεῦμα γιὰ νὰ μεταμορφώσει τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου σὲ ναὸ Θεοῦ. Ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μία συνεχὴς πορεία ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως στὸ πῦρ τῆς Πεντηκοστῆς.

Ἀδελφοί μου, σὲ λίγο θὰ σταματήσει νὰ ψάλλεται τόσο συχνὰ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Θὰ φύγουν τὰ λαμπρὰ ἄμφια καὶ ἡ πανηγυρικὴ αἴσθηση τῶν ἡμερῶν. Ὅμως ἂς μὴ φύγει ἀπὸ μέσα μας ἡ Ἀνάσταση. Ἂς παραμείνει ὡς φῶς ἀκοίμητο μέσα στὴν καρδιά μας. Ἂς γίνει ἡ ζωή μας μία μαρτυρία ὅτι ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν θάνατο. Καὶ τότε θὰ μποροῦμε νὰ πορευόμαστε μέσα στὸν κόσμο μὲ εἰρήνη, μὲ ἐλπίδα καὶ μὲ βεβαιότητα ὅτι ὁ Ἀναστημένος Κύριος συνοδεύει κάθε βῆμα τῆς ζωῆς μας.Διότι πραγματικά, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία:«Χριστὸς ἀνέστη, καὶ ζωὴ πολιτεύεται.»

Δ.Τ.Θ