Μετά από λίγο… Τι θα γίνει η ψυχή μου;
Μένω σιωπηλός… Οι ώρες περνάνε.
Πρέπει να πάω στην εκκλησία. Πρέπει να μιλήσω στον ιερέα.
Θα πρέπει να τους αποχαιρετίσω όλους.
Συναντάω στις σκάλες τον γείτονα που έχουμε να μιλησουμε έναν χρόνο.
Γιώργο, του λέω, … συγχώρα με!
Εξομολογούμε, Κοινωνώ… η αγάπη για αγκαλιάσω όλους τους ανθρώπους έχει γεμίσει την καρδιά μου. Τους κοιτάζω μέσα στα μάτια και τους ρουφάω.

Κοιτάζω την Παναγία στο Εικονισμά της και την παρακαλώ να με συνοδευει!
Αυτή την βδομάδα δεν υψωσα σε κανένα την φωνή μου, δεν αφησα να παει ¨χαμένη¨ ουτε μια στιγμη, είμαι συνέχεια σε επικοινωνία με τους ανθρώπους, βοηθώ τους ανήμπορους, συμφιλιωνόμαι μ΄ αυτούς που είχα ψυχρανθει, απολαμβάνω την οικογενεια μου, μιλώ με τον Θεό.

ΓΙΑΤΙ θα έπρεπε να μάθω, ότι θα πεθάνω (λες και δεν το ΄ξερα), για να μάθω να ΖΩ;

Αντεπάλης Πάνος