Αγανακτισμένος ο Μακρυγιάννης και φιλοσοφώντας για το μέλλον της Ελλάδας, έγραφε: «Δυστυχισμένη Ελλάδα, δυστυχισμένοι Έλληνες! Αναθεματισμένοι κυβερνήτες…

Κι ο Θεός ξέρει τα υστερνά μας. Όμως η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή. Πατρίδα, πατρίδα ήσουνα άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν! Μόνον ο Θεός, μόνον ο αληθινός και δίκαιος κυβερνήτης σε κυβερνεί και σε διατηρεί ακόμα!».

Γι’αυτό παρακαλούσε τον Θεό ο γενναίος αγωνιστής και παρακινούσε και τους άλλους «να περικαλούν τον Θεό δια να κάμη το έλεος του να μας ενώσει και να σώσει την πατρίδα μας και θρησκεία μας, ότι η λευτεριά μας απόδιωξε από αυτά και εγίναμεν Σόδομα και Γόμορα…»