Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου και μας καλεί όχι απλώς να τον κοιτάξουμε, αλλά να τον προσκυνήσουμε με πίστη και να εισέλθουμε στο μυστήριό του. Μπροστά στον Σταυρό στέκεται ολόκληρο το Ευαγγέλιο. Στέκεται η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, η θυσία του Χριστού, η ήττα του θανάτου και η προσδοκία της Αναστάσεως.

Ο Σταυρός, που κάποτε ήταν όργανο ατιμωτικού θανάτου, έγινε μέσα στο μυστήριο της θείας οικονομίας το τίμιο ξύλο της σωτηρίας. Εκεί όπου ο άνθρωπος έβλεπε μόνο θάνατο, ο Θεός φανέρωσε ζωή. Εκεί όπου φαινόταν η ήττα, ο Θεός αποκάλυψε τη νίκη. Εκεί όπου φαινόταν η εγκατάλειψη, φανερώθηκε η άπειρη αγάπη του Θεού. Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν φοβάται να ψάλει: «Σταυρῷ γὰρ ἦλθε χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ».

Ο Χριστός επάνω στον Σταυρό δεν ηττάται. Παραδίδει εκουσίως τον εαυτό Του για τη ζωή του κόσμου. «Οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον», μας λέγει το Ευαγγέλιο, ώστε ο Σταυρός να γίνεται η πιο συγκλονιστική φανέρωση αυτής της αγάπης. Ο Θεός δεν σώζει τον άνθρωπο από μακριά. Ο Υιός του Θεού εισέρχεται ο ίδιος μέσα στην ανθρώπινη οδύνη, αγγίζει την ανθρώπινη ασθένεια, γεύεται την ανθρώπινη θνητότητα και κατεβαίνει μέχρι το βάθος του θανάτου, για να οδηγήσει τον άνθρωπο από τον θάνατο στη ζωή.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστήριο της σημερινής εορτής. Ο Σταυρός δεν είναι απλώς ένα ιερό αντικείμενο που προσκυνούμε. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτεται η αγάπη του Θεού. Είναι η αποκάλυψη ότι η αληθινή ζωή περνά μέσα από την αυτοπροσφορά, τη θυσία και την κοινωνία με τον Χριστό. Ο άνθρωπος θέλει πολλές φορές τη δόξα χωρίς τον Σταυρό, την Ανάσταση χωρίς τη Μεγάλη Παρασκευή, τη χαρά χωρίς τον αγώνα. Όμως το Ευαγγέλιο μάς φανερώνει έναν άλλο δρόμο: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Ο προσωπικός μας σταυρός δεν είναι πάντοτε αυτό που εμείς θα επιλέγαμε. Μπορεί να είναι μια δοκιμασία, μια ασθένεια, μια απώλεια, μια απογοήτευση, μια μοναξιά, ένας αγώνας που κρατά χρόνια. Δεν σημαίνει όμως ότι κάθε πόνος είναι καλός ή ότι ο Θεός χαίρεται με τον ανθρώπινο πόνο. Ο Χριστός δεν δοξάζει τον πόνο. Μεταμορφώνει τον πόνο όταν αυτός προσφέρεται μέσα στην πίστη και την κοινωνία μαζί Του. Γι’ αυτό ο Σταυρός του Χριστού γίνεται η γέφυρα που οδηγεί από την απόγνωση στην ελπίδα.

Και μέσα στη Θεία Λειτουργία το μυστήριο αυτό γίνεται ακόμη βαθύτερο. Εδώ, στο θυσιαστήριο της Εκκλησίας, δεν θυμόμαστε απλώς ένα γεγονός που συνέβη κάποτε στην Ιερουσαλήμ. Η Εκκλησία εισέρχεται μυστηριακά στο γεγονός της σωτηρίας. Ο Χριστός, ο Εσταυρωμένος και Αναστημένος Κύριος, είναι παρών και προσφέρεται «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς». Ο Σταυρός και η Ανάσταση δεν χωρίζονται. Η θυσία του Χριστού οδηγεί στη νίκη της Αναστάσεως και η Ανάσταση αποκαλύπτει τη δόξα που κρυβόταν μέσα στον Σταυρό.

Γι’ αυτό και σήμερα, όταν η Εκκλησία υψώνει τον Τίμιο Σταυρό, είναι σαν να υψώνει μπροστά στα μάτια μας ολόκληρη την οικονομία της σωτηρίας. Το ξύλο του Σταυρού γίνεται σημείο του νέου Παραδείσου. Ο Αδάμ έπεσε κοντά στο ξύλο της παρακοής· ο Χριστός επάνω στο ξύλο του Σταυρού ανοίγει ξανά τον δρόμο προς τη ζωή. Εκεί όπου ο θάνατος εισήλθε στον κόσμο, από εκεί ο Χριστός αρχίζει να συντρίβει τη δύναμή του.

Ας μην κάνουμε λοιπόν το σημείο του Σταυρού μηχανικά. Κάθε φορά που σταυρώνουμε το σώμα μας, ας θυμόμαστε ότι ολόκληρη η ύπαρξή μας ανήκει στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Χριστό. Το μέτωπο, η καρδιά, οι ώμοι μας, όλος ο άνθρωπος σφραγίζεται με το σημείο της σωτηρίας. Και όταν λέμε «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ομολογούμε την Αγία Τριάδα και την πίστη μας στον Θεό που φανερώνει την αγάπη Του μέσα στην ιστορία του κόσμου.

Σήμερα ο Τίμιος Σταυρός υψώνεται και πάνω από τις πληγές της δικής μας ζωής. Υψώνεται πάνω από τις οικογένειές μας, πάνω από τους ανθρώπους που πονούν, πάνω από εκείνους που έχασαν την ελπίδα τους, πάνω από εκείνους που προσεύχονται σιωπηλά για έναν άνθρωπο που αγαπούν. Και μας λέει ότι καμία νύχτα δεν είναι αιώνια, κανένας Γολγοθάς δεν είναι ο τελευταίος σταθμός, όταν ο άνθρωπος παραμένει ενωμένος με τον Χριστό.

Ας προσκυνήσουμε λοιπόν σήμερα τον Τίμιο Σταυρό όχι με έναν εξωτερικό μόνο σεβασμό, αλλά με μετάνοια, με πίστη και με ευγνωμοσύνη. Ας ακουμπήσουμε νοερά τις πληγές μας στις πληγές του Χριστού. Ας Του παραδώσουμε ό,τι δεν μπορούμε μόνοι μας να σηκώσουμε. Και ας ακούσουμε μέσα στην καρδιά μας τη σιωπηλή υπόσχεση του Σταυρού: ότι η αγάπη του Θεού είναι ισχυρότερη από την αμαρτία, ισχυρότερη από τον φόβο, ισχυρότερη από την απόγνωση και τελικά ισχυρότερη ακόμη και από τον θάνατο.

Διότι ο Σταυρός που σήμερα υψώνεται δεν είναι ο Σταυρός ενός νεκρού Χριστού. Είναι ο Σταυρός του Αναστημένου Κυρίου. Είναι το λάβαρο της νίκης Του, το σημείο της αγάπης Του και η σφραγίδα της δικής μας ελπίδας. Και κάθε φορά που η Εκκλησία τον υψώνει, ο ουρανός και η γη ενώνονται σε μία δοξολογία: «Σταυρός ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης, Σταυρός ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας, Σταυρός βασιλέων τὸ κραταίωμα, Σταυρός πιστῶν τὸ στήριγμα».

Ας γίνει, λοιπόν, ο Τίμιος Σταυρός όχι μόνο το σημείο που φέρουμε επάνω μας, αλλά το φως που φωτίζει την πορεία μας· όχι μόνο το σύμβολο που προσκυνούμε, αλλά ο δρόμος στον οποίο ακολουθούμε τον Χριστό· όχι μόνο η ανάμνηση του Γολγοθά, αλλά η βεβαιότητα ότι πίσω από κάθε αληθινό σταυρό που σηκώνεται με πίστη, ο Χριστός οδηγεί τον άνθρωπο στην Ανάσταση.

Και τότε θα μπορέσουμε κι εμείς, μέσα στην Εκκλησία και μέσα στη Θεία Ευχαριστία, να ομολογήσουμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»· διότι στον Σταυρό βρίσκεται η αγάπη, στον Σταυρό η θυσία, στον Σταυρό η συγχώρηση, στον Σταυρό η ελπίδα και, τελικά, στον Σταυρό λάμπει ήδη το ανέσπερο φως της Αναστάσεως.

Δ.Τ.Θ