Στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς ὁ Κύριος καί Θεός μας Ἰησοῦς κάνει λόγο γιά τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μέσα στό πλαίσιο τῆς μεγάλης ἀλήθειας ὅτι ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέν εἶναι τόπος ἤ κατάστασηἀλλά σχέση, μᾶς παρομοιάζει αὐτή τή σχέση σάν ἕνα ξεκαθάρισμα λογαριασμῶν. Γιά νά ξεκινήσει αὐτή ἡ αἰώνια σχέση τῆς ἀγάπης, πρέπει πρῶτα νά γίνει ἕνα ξεκαθάρισμα στήν ποιότητα τῆς ἀγάπης πού διαθέτει κάθε ὑποψήφιος πολίτης αὐτῆς τῆς Βασιλείας. Μᾶς λέγει ὁ Κύριος ὅτι, γιά νά ἀπολαύσουμε τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, εἶναι ἀπαραίτητο νά ξεκαθαρίσουμε τούς λογαριασμούς πού ἔχουμε τόσο μέ τόν Θεό ὅσο καί μέ τούς ἄλλους. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι κανένας δέν εἶναι ἄξιος νά δεχτεῖ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, διότι ὅλοι Τοῦ χρωστᾶμε ἀμέτρητες ὀφειλές. Ἐντούτοις, ὁ Πατέρας, ἐφόσον μετανιώνουμε, μᾶς χαρίζει τά χρέη, μᾶς υἱοθετεῖ, μᾶς ἀξιώνει νά χαροῦμε τήν αἰώνια σχέση τῆς ἀγάπης μαζί Του. Σ’ αὐτό τό σημεῖο ἔρχεται ἡ δεύτερη φάση στό ξεκαθάρισμα τῶν λογαριασμῶν. Γιά νά γίνουμε μέτοχοι στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, χρειάζεται νά δείξουμε καί τήν ποιότητα τῆς ἀγάπης πού ἔχουμε γιά τούς διπλανούς μας. Ἔχουμε αὐτή τήν ἀνώτερη ποιότητα τῆς ἀγάπης, ὥστε νά διαγράφουμε τά χρέη τῶν ἄλλων πρός τό πρόσωπό μας, ὅπως ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό νά διαγράψει τά δικά μας χρέη πρός Ἐκεῖνον;

Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶναι σχέση ἀγάπης μεταξύ προσώπων. Εἶναι σχέση ἀγάπης μέ τόν Τρισυπόστατο Θεό καί σχέση ἀγάπης μέ τόν κάθε συνάνθρωπο. Ἡ σχέση τῆς ἀγάπης μέ τόν Θεό χτίζεται μέ τή μετάνοια. Ἡ σχέση τῆς ἀγάπης μέ τόν ἄλλο ἄνθρωπο χτίζεται μέ τή συγχωρητικότητα. Ὁ Χριστός μέ τή σημερινή παραβολή ξεκαθαρίζει πώς στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέν εἰσέρχονται αὐτοί πού μόνον μετανοοῦν. Εἰσέρχονται αὐτοί πού μετανοοῦν, ἀλλά ταυτόχρονα καί συγχωροῦν.

Στήν παρούσα ζωή εἴμαστε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ ἀλλά ταυτόχρονα καί ὑπηρέτες τῆς ἁμαρτίας. Ἐνῶ ἀγαπᾶμε τόν Θεό, διακονοῦμε τήν ἁμαρτία. Ἐνῶ ποθοῦμε τόν Θεό, διαπράττουμε ὅλα ἐκεῖνα πού μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό Ἐκεῖνον. Ἐνῶ προσευχόμαστε στόν Θεό, προδίδουμε τίς προσδοκίες Του γιά μᾶς. Ἔτσι, μέ τή ζωή καί τά σφάλματα δημιουργοῦμε ἕνα τεράστιο χρέος ἀπέναντι στόν Κύριο. Καθ’ ὅλη τή ζωή μας διογκώνουμε αὐτό τό χρέος. Ἡ μόνη φορά πού τό χρέος αὐτό μηδενίζεται εἶναι ὅταν προσερχόμαστε στήν ἐξομολόγηση. Ὁ πνευματικός, μέ τήν ἐξουσία πού ἔχει, διαγράφει τά ὀφειλόμενα στόν Κύριο. Μᾶς ἀδειάζει τήν ψυχή ἀπό τίς ἐνοχές. Γκρεμίζει τά ἐμπόδια πού στέκονται ἀνάμεσα σέ μᾶς καί στήν ἀγάπη τοῦ Πατέρα μας. Ἔτσι ἡ συγγνώμη πού ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό καί ἡ μετάνοια πού δείχνουμε μᾶς ἀνοίγουν τόν δρόμο τῆς σωτηρίας. Αὐτό εἶναι πού κάνει τόν πνευματικό ἀγώναἀνάλαφρο καί χαρούμενο.Ἡ σχέση μέ τόν Θεό δέν σπάζει ἀπό τήν ἁμαρτία.Καμία ἁμαρτία δέν εἶναι πιό δυνατή καί πιό μεγάλη ἀπό τή θεϊκή ἀγάπη. Ὁ Θεός εἶναι ὁ χρεολύτης τῶν λαθῶν, διότι μέ τό Αἷμα τοῦ Υἱοῦ Του ξέπλυνε ὅλη τή βρωμιά τῆς ἁμαρτωλότητας. Ὅσο καί νά σφάλλουμε, ὁ Κύριος πάντοτε θά διαγράφει τά χρωστούμενα, ἀρκεῖ ἐμεῖς νά Τοῦ τό ζητᾶμε μέ τά λόγια καί μέ τόν τρόπο τῆς ζωῆς μας εἰλικρινῶς.

Σάν δοῦλοι τοῦ Θεοῦ καί ταυτόχρονα σάν ὑπηρέτες τοῦ κακοῦ ἔχουμε καί συναδέλφους. Δέν εἴμαστε μόνοι μας. Συνάδελφοι σ’ αὐτό τό δράμα εἶναι οἱ συνάνθρωποί μας. Ὅπως ἐμεῖς χρωστᾶμε στόν Θεό μέ τά σφάλματα πού κάνουμε, ἔτσι καί οἱ ἄλλοι χρωστοῦν σέ μᾶς μέ τίς δικές τους ἀπροσεξίες, τίς κακίες καί τά λάθη τους. Ἐφόσον ζοῦμε μέσα σ’ ἕνα κοινωνικό πλαίσιο, εἶναι σίγουρο ὅτι δημιουργοῦμε μεταξύ μας χρέη. Ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλο συγκρουόμαστε, θιγόμαστε, πικραινόμαστε, προδιδόμαστε, ξεγελιόμαστε καί ἀπογοητευόμαστε. Εἰσπράττουμε τά λάθη τῶν ἄλλων. Τά χρεώνουμε. Τά συντηροῦμε μέσα μας ὡς κρατούμενα, ὡς χρωστούμενα, πού μᾶς ἐμποδίζουν νά χτίσουμε δεσμούς ἀγάπης μαζί τους. Ἐδῶ, λοιπόν, ἔρχεται ὁ Χριστός νά μᾶς πεῖὅτι, ἐάν δέν σβήσουμε αὐτά τά χρέη τῶν ἄλλων πρός ἐμᾶς, δέν θά σβήσει καί ὁ Θεός τά δικά μας χρέη πρός Ἐκεῖνον. Αὐτό συμβαίνει ὄχι ἐπειδή ὁ Θεός εἶναι μνησίκακος καί μικροπρεπής, ἀλλά ἐπειδή ἡ ἀγάπη Του ἀκυρώνεται ἀπό τή δική μας μικροπρέπεια. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ξεδιπλώνεται μόνο στίς ὑπάρξεις πού ἀγαποῦν. Ὅποιος δέν ἀγαπάει, δέν εἶναι δυνατόν νά ἀγαπηθεῖ. Δέν μπορεῖ νά ἀγαπηθεῖ, διότι μόνος του ἀκυρώνει τήν ἀγάπη μέ τή σκληροκαρδία του. Ἡ συγχωρητικότητα τοῦ Θεοῦ δουλεύει μόνον ὅταν συνεργαστεῖ μέ τή δική μας συγχωρητικότητα. Ὅση μετάνοια καί νά δείξουμε, ἐάν δέν συγχωροῦμε τούς ἄλλους, εἶναι μάταιη καί ψεύτικη. Ὅση ἁμαρτωλότητα καί ἄν ἔχουμε, ἐφόσον συγχωροῦμε τούς ἄλλους, εὔκολα καί γρήγορα κι ἐμεῖς θά συγχωρεθοῦμε.

Τό μεγαλύτερο ἐμπόδιο γιά τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέν εἶναι ἡ ἁμαρτία, εἶναι ἡ σκληροκαρδία. Δέν μποροῦμε νά χτίσουμε ἀληθινή σχέση μέ τόν Θεό, ἐφόσον μέσα μας ταλαιπωρούμαστε ἀπό σκέψεις καί λογισμούς γιά τούς ἄλλους. Ἀπό τή στιγμή πού ἡ ψυχή μας κουράζεται ἀπό πικρίες πού ἔχουμε βαθιά συσσωρευμένες, ἀπό ἄσχημες ἀναμνήσεις πού ἀρνούμαστε νά διαγράψουμε, ἀπό πληγές πού δέν θέλουμε νά ἐπουλώσουμε, ἀπό ἀποστροφή πρός πρόσωπα πού ἀντιπαθοῦμε, ἀπό ἄρνηση νά ἐπικοινωνήσουμε μέ ἀνθρώπους πού μᾶς χρωστοῦν μέ τή συμπεριφορά τους, δέν μποροῦμε νά ἐλπίζουμε στό ἔλεος καί στή συγχώρεση τοῦ Θεοῦ. Ὄχι ἐπειδή Ἐκεῖνος δέν θέλει νά μᾶς τά δώσει, ἀλλά ἐπειδή ἐμεῖς δέν τά ἀξίζουμε. Νά μήν ξεχνοῦμε αὐτό πού λέμε στήν Κυριακή προσευχή: «ἄφεςἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖςἀφίεμεντοῖςὀφειλέταις ἡμῶν». Ὅσο βρίσκουμε τήν ἀγάπη νά διαγράφουμε τά σφάλματα τῶν ἄλλων, τόσο θά διαγράφονται καί τά δικά μας σφάλματα. Αὐτή ἡ ἀγάπη γιά τούς διπλανούς θά ἀνοίξει τούς κρουνούς τῆς θείας ἀγάπης γιά μᾶς. Ὅταν συγχωρέσουμε τούς ἄλλους, τότε θά χωρέσουμε στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τότε θά γευτοῦμε τήν τρυφή τοῦ Παραδείσου, πού ξεκινάει ἀπό τώρα καί εἶναι ἀτέλειωτη.

Ι.Μ.Δ