Απόψε η Εκκλησία μάς κάλεσε να αγρυπνήσουμε. Να αφήσουμε για λίγο τον θόρυβο της ημέρας, τις έγνοιες, τις υποχρεώσεις και όλα εκείνα που γεμίζουν τη ζωή μας, και να σταθούμε μέσα στη σιωπή της νύχτας ενώπιον του Θεού και ενώπιον της Παναγίας. Και δεν είναι τυχαίο ότι η Αγρυπνία αυτή συνδέεται με τον Ευαγγελισμό της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Γιατί η Εκκλησία θέλει απόψε να μας μιλήσει όχι μόνο για το πώς έφυγε η Παναγία από αυτή τη ζωή, αλλά κυρίως για το πώς έζησε, ώστε να είναι έτοιμη να συναντήσει τον Υιό της.

Σύμφωνα με την ιερά Παράδοση της Εκκλησίας, τρεις ημέρες πριν από την Κοίμησή της, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάστηκε στην Παναγία και της ανήγγειλε ότι πλησίαζε η ώρα της μεταστάσεώς της. Όπως κάποτε ο ίδιος Άγγελος είχε σταθεί μπροστά της στον Ευαγγελισμό και της είχε αναγγείλει ότι θα γίνει Μητέρα του Θεού, έτσι τώρα έρχεται και πάλι να της αναγγείλει ότι πλησιάζει η ώρα να μεταβεί κοντά στον Υιό της.Ο πρώτος Ευαγγελισμός ήταν η αναγγελία της ελεύσεως του Χριστού στον κόσμο. Ο Ευαγγελισμός της Κοιμήσεως είναι η αναγγελία της αναχωρήσεως της Μητέρας προς τον Χριστό. Και υπάρχει κάτι συγκλονιστικό σε αυτή την παράδοση: η Παναγία δεν αντιμετωπίζει την είδηση με φόβο και απόγνωση. Δεν πανικοβάλλεται μπροστά στο τέλος της επίγειας ζωής της. Αντίθετα, η ψυχή της γεμίζει χαρά, γιατί ολόκληρη η ζωή της ήταν ένας πόθος για τον Χριστό. Τώρα πλησίαζε η ώρα να βρεθεί κοντά Του.Και εδώ βρίσκεται ένα μεγάλο μήνυμα για όλους εμάς. Ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο όταν αισθάνεται ότι φεύγει από όλα όσα αγαπά. Η Παναγία όμως δεν φοβάται, γιατί γνωρίζει ότι δεν πηγαίνει στο άγνωστο. Πηγαίνει προς Εκείνον που αγάπησε περισσότερο από κάθε τι. Για εκείνη ο θάνατος δεν είναι η τελευταία λέξη. Είναι η μετάβαση προς τη ζωή.

Μόλις πληροφορήθηκε την επικείμενη Κοίμησή της, η Παναγία δεν έτρεξε να αναζητήσει τα πράγματα του κόσμου. Πήγε να προσευχηθεί. Σύμφωνα με την Παράδοση, ανέβηκε στο Όρος των Ελαιών, τον τόπο όπου τόσο συχνά είχε προσευχηθεί ο Χριστός και όπου και η ίδια συνήθιζε να προσεύχεται. Εκεί, για ακόμη μία φορά, στάθηκε ενώπιον του Θεού.Τι συγκλονιστική εικόνα είναι αυτή! Η Παναγία πληροφορείται ότι πλησιάζει η ώρα της εξόδου της και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να προσευχηθεί.Και ίσως αυτό είναι το πρώτο μάθημα που μας δίνει η αποψινή Αγρυπνία: όταν έρχεται μια δύσκολη ώρα στη ζωή μας, να μη φεύγουμε από τον Θεό, αλλά να πηγαίνουμε προς τον Θεό.

Όταν έχουμε πρόβλημα, προσευχή. Όταν έχουμε πόνο, προσευχή. Όταν έχουμε φόβο, προσευχή. Όταν έχουμε χαρά, προσευχή. Όταν δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, προσευχή.Γιατί η προσευχή δεν είναι μόνο ένας τρόπος να ζητήσουμε από τον Θεό να αλλάξει τις καταστάσεις. Είναι ο τρόπος να αλλάξει ο Θεός εμάς μέσα στις καταστάσεις. Να μας δώσει δύναμη να αντέξουμε, φως να καταλάβουμε και ειρήνη για να εμπιστευθούμε το θέλημά Του.Γι' αυτό και η αποψινή Αγρυπνία είναι κάτι περισσότερο από το να μείνουμε ξύπνιοι μέσα στη νύχτα. Είναι μια πνευματική αφύπνιση. Μπορεί το σώμα μας να αγρυπνεί, αλλά η Εκκλησία θέλει να αγρυπνήσει και η ψυχή μας. Να ξυπνήσει από την αδιαφορία, από τη συνήθεια, από την απομάκρυνση από τον Θεό.

Πόσες φορές μπορεί το σώμα μας να βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία, αλλά ο νους μας να βρίσκεται αλλού! Πόσες φορές ακούμε την προσευχή, αλλά η καρδιά μας είναι γεμάτη μέριμνες! Απόψε όμως καλούμαστε να αφήσουμε την καρδιά μας να σταθεί ενώπιον του Θεού.Η Αγρυπνία είναι μια μικρή έξοδος από τον κόσμο και μια επιστροφή στον Θεό. Είναι σαν να λέμε στον Κύριο: «Απόψε θέλω να αφήσω για λίγο όλα τα άλλα και να μείνω μαζί Σου».

Και αυτό ακριβώς μας διδάσκει η Παναγία. Όλη η ζωή της ήταν μια ζωή προσευχής. Δεν περίμενε να έρθει η τελευταία στιγμή για να αναζητήσει τον Θεό. Όταν έφθασε η ώρα της Κοιμήσεως, ήταν ήδη έτοιμη, γιατί είχε μάθει σε όλη της τη ζωή να ζει κοντά Του.

Στη συνέχεια, σύμφωνα με την Παράδοση, η Θεοτόκος επέστρεψε στην οικία του Ευαγγελιστού Ιωάννου. Τακτοποίησε τα πράγματά της, έδωσε τα υπάρχοντά της σε φτωχές χήρες, προετοίμασε όσα χρειάζονταν για την ταφή της και ενημέρωσε τους συγγενείς και τους γνωστούς της για όσα της είχε αναγγείλει ο Άγγελος. Όλα τα έκανε με ειρήνη και εμπιστοσύνη.

Και αυτή η στάση της μας διδάσκει κάτι πολύ σημαντικό: η χριστιανική προετοιμασία για τον θάνατο δεν είναι νοσηρή σκέψη ούτε απαισιοδοξία. Είναι προετοιμασία για τη ζωή. Είναι να ζούμε έτσι, ώστε όταν έρθει η ώρα να φύγουμε, να έχουμε ειρήνη μέσα μας.Να μη φύγουμε αφήνοντας πίσω μας ανθρώπους που δεν συγχωρήσαμε. Να μη φύγουμε με λόγια που δεν προλάβαμε να πούμε. Να μη φύγουμε έχοντας αναβάλει συνεχώς τη μετάνοια, την προσευχή και την επιστροφή μας στην Εκκλησία.Η Παναγία μάς διδάσκει να μη λέμε συνεχώς «αργότερα». Αργότερα θα προσευχηθώ. Αργότερα θα εξομολογηθώ. Αργότερα θα πάω στην Εκκλησία. Αργότερα θα συγχωρήσω. Αργότερα θα αλλάξω.Η ζωή όμως περνά.

Γι' αυτό η Εκκλησία μάς καλεί να ζήσουμε το «σήμερα». Σήμερα να προσευχηθούμε. Σήμερα να μετανοήσουμε. Σήμερα να αγαπήσουμε. Σήμερα να συγχωρήσουμε. Σήμερα να επιστρέψουμε κοντά στον Χριστό.Η Εκκλησία στέκεται δίπλα στον άνθρωπο με την προσευχή της. Τον συνοδεύει στη ζωή και τον συνοδεύει στην αιωνιότητα.Και απόψε, μέσα στην Αγρυπνία, είμαστε κι εμείς σαν να στεκόμαστε γύρω από την Παναγία. Την τιμούμε, αλλά συγχρόνως μαθαίνουμε από εκείνη. Μαθαίνουμε πώς να ζούμε, πώς να προσευχόμαστε, πώς να αντιμετωπίζουμε τον πόνο και, τελικά, πώς να κοιτάζουμε τον θάνατο με την ελπίδα της Αναστάσεως.Απόψε λοιπόν, ας μην αρκεστούμε στο να παρακολουθήσουμε μια ακόμη Αγρυπνία. Ας αφήσουμε αυτή τη νύχτα να γίνει μια αφορμή προσωπικής ανανέωσης.Ας πούμε μέσα στην καρδιά μας: «Παναγία μου, μάθε με να προσεύχομαι όπως προσευχόσουν εσύ. Μάθε με να εμπιστεύομαι τον Θεό όπως Τον εμπιστεύθηκες εσύ. Μάθε με να μη φοβάμαι το αύριο. Μάθε με να ζω με τέτοιο τρόπο, ώστε κάθε ημέρα της ζωής μου να είναι μια μικρή προετοιμασία για τη συνάντησή μου με τον Χριστό».

Γιατί αυτό είναι τελικά το βαθύτερο μήνυμα του Ευαγγελισμού της Κοιμήσεως: ο άνθρωπος που ζει με τον Χριστό δεν φοβάται την ώρα που θα συναντήσει τον Χριστό.Η Παναγία μάς δείχνει ότι η προετοιμασία για την αιωνιότητα δεν αρχίζει όταν πλησιάσει το τέλος. Αρχίζει από σήμερα. Με μια προσευχή. Με μια μετάνοια. Με μια συγχώρηση. Με μια Θεία Λειτουργία. Με μια πράξη αγάπης. Με ένα «Κύριε, ελέησόν με» που βγαίνει αληθινά από την καρδιά. Απόψε λοιπόν αγρυπνούμε όχι μόνο για να τιμήσουμε την Παναγία, αλλά και για να ξυπνήσουμε εμείς πνευματικά.

Να ξυπνήσει η καρδιά μας.

Να ξαναβρούμε την προσευχή μας.

Να ξαναβρούμε την Εκκλησία.

Να ξαναβρούμε τον Χριστό.

Και όταν κάποτε έρθει και για εμάς η ώρα της αναχωρήσεως, να μπορέσουμε, με τη χάρη του Θεού και τις πρεσβείες της Παναγίας, να μη φύγουμε με απελπισία, αλλά με την ελπίδα ότι πίσω από την τελευταία νύχτα υπάρχει το αιώνιο φως και πίσω από την Κοίμηση υπάρχει η Ζωή.

Δ.Τ.Θ