Η σημερινή μεγάλη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως  είναι η αποκάλυψη της δόξας του Χριστού, αλλά και μια πρόγευση της Βασιλείας του Θεού. Ο Χριστός ανεβαίνει στο όρος Θαβώρ λίγο πριν από τα Πάθη Του. Δεν είναι τυχαία η χρονική στιγμή. Οι μαθητές είχαν ήδη ακούσει για τον επικείμενο Σταυρό και είχαν ταραχθεί. Η ανθρώπινη καρδιά δυσκολεύεται να δεχθεί ότι ο Μεσσίας θα οδηγηθεί στη θυσία.

Γι' αυτό ο Κύριος επιτρέπει στους τρεις εκλεκτούς μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, να αντικρίσουν για λίγο το άκτιστο φως της θεότητός Του. Πριν αντικρίσουν το σκοτάδι του Γολγοθά, τους χαρίζει το φως του Θαβώρ. Πριν σκανδαλιστούν από τον Εσταυρωμένο, τους αποκαλύπτει ότι Εκείνος που θα σταυρωθεί είναι ο αιώνιος Υιός του Θεού.Οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν ότι η Μεταμόρφωση έγινε «ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον». Δηλαδή, για να καταλάβουν οι μαθητές ότι το Πάθος δεν ήταν ήττα ούτε αδυναμία, αλλά ελεύθερη θυσία αγάπης για τη σωτηρία του κόσμου.

Στο Θαβώρ εμφανίζονται ο Μωυσής και ο Ηλίας. Ο ένας εκπροσωπεί τον Νόμο και ο άλλος τους Προφήτες. Όλη η Παλαιά Διαθήκη μαρτυρεί ότι ο Χριστός είναι η εκπλήρωση των επαγγελιών του Θεού. Και όταν ακούγεται η φωνή του Πατέρα: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε», πλέον δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Ο Χριστός δεν είναι ένας ακόμη προφήτης· είναι ο Κύριος των προφητών, ο Δημιουργός, ο Σωτήρας του κόσμου.

Αδελφοί μου,

Η εορτή αυτή δεν αφορά μόνο τους τρεις μαθητές. Αφορά όλους εμάς.Το Θαβώρ είναι η εμπειρία της Εκκλησίας σε κάθε εποχή. Και εμείς ανεβαίνουμε καθημερινά τον δικό μας Γολγοθά. Οι πειρασμοί, οι ασθένειες, οι οικονομικές δυσκολίες, οι οικογενειακές δοκιμασίες, οι πόλεμοι, η αβεβαιότητα, η απογοήτευση και ο φόβος πολλές φορές βαραίνουν την ψυχή μας.Πόσο ανάγκη έχουμε και εμείς από ένα Θαβώρ! Πόσο ανάγκη έχουμε να μας ενισχύσει ο Θεός πριν από κάθε δοκιμασία! Ο Θεός δεν υπόσχεται ότι θα αφαιρέσει τον Σταυρό από τη ζωή μας. Υπόσχεται όμως ότι θα μας δώσει τη δύναμη να τον σηκώσουμε. Πριν από κάθε μεγάλο αγώνα, προηγείται πάντοτε η χάρη Του. Πριν από κάθε θυσία, προηγείται η παρουσία Του. Πριν από κάθε Γολγοθά, ο Θεός χαρίζει πάντοτε ένα Θαβώρ.

Και πού συναντούμε σήμερα αυτό το Θαβώρειο φως;Το συναντούμε μέσα στη ζωή της Εκκλησίας και, ιδιαίτερα, στη Θεία Ευχαριστία. Κάθε Θεία Λειτουργία είναι ένα νέο Θαβώρ. Ερχόμαστε κουρασμένοι, πληγωμένοι και απογοητευμένοι από τον κόσμο, και ο Χριστός μάς καλεί να ανεβούμε μαζί Του στο άγιο θυσιαστήριο. Εκεί, κάτω από τα ταπεινά είδη του άρτου και του οίνου, κρύβεται ο ίδιος δοξασμένος Χριστός του Θαβώρ. Δεν βλέπουμε με τα σωματικά μας μάτια το άκτιστο φως, όμως κοινωνούμε Εκείνον που είναι το Φως του κόσμου. Η θεία Χάρη εισέρχεται στην ύπαρξή μας, φωτίζει τον νου, θεραπεύει την καρδιά, δυναμώνει τη θέληση και μας καθιστά ικανούς να συνεχίσουμε τον αγώνα.

Γι' αυτό η Θεία Ευχαριστία δεν είναι απλώς μια θρησκευτική υποχρέωση. Είναι η πηγή της μεταμορφώσεώς μας. Όπως το πρόσωπο του Μωυσή έλαμπε μετά τη συνάντησή του με τον Θεό, έτσι και ο χριστιανός καλείται να γίνεται φορέας του φωτός του Χριστού. Η αληθινή μεταμόρφωση δεν αφορά το πρόσωπό μας, αλλά την καρδιά μας. Ο εγωισμός μεταμορφώνεται σε ταπείνωση, η οργή σε πραότητα, το μίσος σε συγχώρηση, η απελπισία σε ελπίδα, ο φόβος σε εμπιστοσύνη, η φιλαυτία σε αγάπη.

Αυτό είναι το μεγάλο θαύμα της Εκκλησίας. Δεν αλλάζει απλώς τις συνθήκες της ζωής μας· αλλάζει εμάς τους ίδιους. Μας κάνει «καινή κτίση» μέσα στον Χριστό.Στον κόσμο μας, που συχνά σκοτεινιάζει από τη βία, την ανασφάλεια, την αμφισβήτηση της αλήθειας και την πνευματική σύγχυση, οι χριστιανοί καλούνται να γίνουν μικρές λαμπάδες του Θαβωρείου φωτός. Όχι με λόγια μόνο, αλλά με τη ζωή τους. Ο άνθρωπος που προσεύχεται, συγχωρεί, αγαπά, θυσιάζεται και κοινωνεί συνειδητά το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε εικόνα του Κυρίου.

Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, σήμερα τον Μεταμορφωθέντα Χριστό να φωτίσει και τη δική μας ψυχή. Να μας χαρίζει πάντοτε ένα Θαβώρ πριν από κάθε Γολγοθά, δύναμη πριν από κάθε δοκιμασία, ελπίδα μέσα στις θλίψεις και τη βεβαιότητα ότι το άκτιστο φως της Αναστάσεως νικά κάθε σκοτάδι.

Και όταν σε λίγο πλησιάσουμε το Άγιο Ποτήριο, ας θυμηθούμε ότι προσέρχεται ο ίδιος Κύριος που έλαμψε στο Θαβώρ. Ας Τον δεχθούμε με πίστη, ώστε το φως Του να μην μείνει έξω από εμάς, αλλά να γίνει φως της καρδιάς μας, φως της οικογένειάς μας και φως ολόκληρης της ζωής μας. Τότε η Μεταμόρφωση δεν θα είναι μόνο μια μεγάλη εορτή του εκκλησιαστικού έτους, αλλά η καθημερινή πορεία κάθε πιστού προς τη θέωση, εκεί όπου ο άνθρωπος, με τη χάρη του Θεού, γίνεται «μέτοχος θείας φύσεως» και ζει ήδη από αυτή τη ζωή την αρχή της αιώνιας Βασιλείας.

Δ.Τ.Θ