Κάθε απόγευμα του Αυγούστου η Εκκλησία μας μάς καλεί να συγκεντρωθούμε γύρω από την Παναγία και να της ψάλουμε την Παράκληση. Δεν είναι μια απλή ακολουθία. Είναι η ώρα που τα παιδιά συναντούν τη Μητέρα τους. Είναι η στιγμή που ανοίγουμε την καρδιά μας, αφήνουμε για λίγο τον θόρυβο της καθημερινότητας και εναποθέτουμε στα πόδια της Θεοτόκου όλα όσα μας βαραίνουν.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Παρακλήσεις τελούνται μέσα στον Αύγουστο. Είναι ο μήνας κατά τον οποίο η Εκκλησία μάς προετοιμάζει για την Κοίμηση της Παναγίας, αλλά συγχρόνως μας υπενθυμίζει ότι η Μητέρα του Θεού δεν έπαψε ποτέ να βρίσκεται κοντά στα παιδιά της. Γι' αυτό και αιώνες τώρα αμέτρητοι άνθρωποι, μέσα στη θλίψη, στις δοκιμασίες και στις δυσκολίες της ζωής, βρίσκουν παρηγοριά στο πρόσωπό της.Και ποια μπορεί να καταλάβει περισσότερο τον ανθρώπινο πόνο από την Παναγία;Εκείνη γνώρισε την προσφυγιά, όταν μαζί με τον Ιωσήφ και το θείο Βρέφος κατέφυγε στην Αίγυπτο. Γνώρισε τη φτώχεια, αφού ο Χριστός γεννήθηκε μέσα σε ένα ταπεινό σπήλαιο. Γνώρισε την απόρριψη, όταν δεν βρέθηκε τόπος γι' αυτούς στο κατάλυμα. Έζησε την αγωνία, όταν αναζητούσε τον δωδεκάχρονο Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Και κορύφωσε τον πόνο της κάτω από τον Σταυρό, βλέποντας τον Αναμάρτητο Υιό της να σταυρώνεται για τη σωτηρία του κόσμου.

Κι όμως, μέσα σε όλον αυτόν τον πόνο δεν έχασε ποτέ την εμπιστοσύνη της στον Θεό. Δεν γόγγυσε, δεν απελπίστηκε, δεν αμφισβήτησε το σχέδιό Του. Έμεινε όρθια κάτω από τον Σταυρό, με μια πίστη που έγινε παράδειγμα για όλους μας.Γι' αυτό και σήμερα γίνεται η πιο τρυφερή Μητέρα κάθε πονεμένης ψυχής. Δεν απομακρύνει πάντοτε τον σταυρό μας με έναν θαυμαστό τρόπο. Συχνά όμως μας χαρίζει κάτι ακόμη μεγαλύτερο: τη δύναμη να τον σηκώσουμε μαζί με τον Χριστό, μέχρι να ξημερώσει η ημέρα της Αναστάσεως.

Ίσως κάποιος από εμάς απόψε να ήρθε στον ναό με δάκρυα που κανείς δεν γνωρίζει. Ίσως να προσεύχεται για ένα άρρωστο παιδί, για έναν άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή, για μια οικογένεια που δοκιμάζεται, για μια εργασία που χάθηκε, για μια μοναξιά που βαραίνει την καρδιά ή για ένα αδιέξοδο που μοιάζει αξεπέραστο.Η Παναγία δεν ζητά να της εξηγήσουμε τον πόνο μας. Τον γνωρίζει πριν ακόμη ανοίξουμε τα χείλη μας. Και σαν στοργική μητέρα μάς παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί πάντοτε στον Υιό της, γιατί γνωρίζει ότι μόνο ο Χριστός μπορεί να θεραπεύσει πραγματικά την ανθρώπινη καρδιά.

Γι' αυτό και στο τέλος κάθε τροπαρίου επαναλαμβάνουμε: «Υπεραγια Θεοτόκε σώσον ημάς». Δεν ζητούμε απλώς μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Της εμπιστευόμαστε ολόκληρη τη ζωή μας. Της λέμε: «Μητέρα, στάσου δίπλα μου. Μη με αφήσεις μόνο στον αγώνα. Οδήγησέ με στον Χριστό.»Ας φύγουμε, λοιπόν, από την αποψινή Παράκληση με περισσότερη ελπίδα. Όχι γιατί εξαφανίστηκαν όλα τα προβλήματα, αλλά γιατί δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε στον ουρανό μια Μητέρα που προσεύχεται αδιάκοπα για τα παιδιά της και δεν παύει να μεσιτεύει στον Υιό της.Είθε η Υπεραγία Θεοτόκος να σκουπίσει κάθε δάκρυ, να ενισχύσει κάθε κουρασμένη ψυχή, να χαρίσει υπομονή στους δοκιμαζομένους, υγεία στους ασθενείς, ειρήνη στις οικογένειες και σε όλους μας το ανέσπερο φως της παρουσίας του Χριστού.

Δ.Τ.Θ