Ζοῦμε ἀκόμη στὸ φῶς τῆς μεγάλης Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου. Ἡ Ἐκκλησία μας δὲν ἑορτάζει μόνο μία ἡμέρα τὰ σωτήρια γεγονότα, ἀλλὰ παραμένει μέσα στὴ χάρη καὶ στὴν πνευματικὴ ἀκτινοβολία τους.

Γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα, μεθεόρτια πλέον, ἡ καρδιά μας ἀκολουθεῖ τὸν Χριστὸ ποὺ ἀνελήφθη «ἐν δόξῃ» καὶ ἐκάθισε «ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός».Καὶ τί σημαίνει αὐτὸ γιὰ μᾶς; Σημαίνει ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση μας ἔφθασε ἐκεῖ ποὺ ποτέ δὲν μποροῦσε νὰ φθάσει μόνη της. Ὁ Χριστὸς δὲν ἀνέβηκε μόνος Του στὸν οὐρανό· πῆρε μαζί Του ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Πῆρε τὴν σάρκα μας, τὸν πόνο μας, τὴν φθορά μας, καὶ τὰ ἔφερε μέσα στὴ δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο μήνυμα τῆς Ἀναλήψεως: ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι πλασμένος γιὰ τὸ σκοτάδι, γιὰ τὴν ἀπόγνωση καὶ τὸν θάνατο. Εἶναι πλασμένος γιὰ τὸν οὐρανό. Γιὰ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Γιὰ τὴ θέωση κατὰ χάριν.Καὶ ὅμως, ἐμεῖς συχνὰ ξεχνᾶμε αὐτὸ τὸ μεγαλείο. Δίνουμε ὅλη μας τὴν καρδιὰ στὰ πρόσκαιρα. Μᾶς καταβάλλουν οἱ μέριμνες, οἱ φόβοι, οἱ δυσκολίες, οἱ ἀδικίες τοῦ κόσμου. Νομίζουμε ὅτι ἡ ζωή περιορίζεται σὲ ὅσα βλέπουμε γύρω μας. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως σήμερα μᾶς θυμίζει:«Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας».

Ἄνω βρίσκεται ἡ πραγματικὴ ζωή.Ἄνω βρίσκεται ἡ πατρίδα μας.Ἄνω βρίσκεται ὁ Χριστός.Καὶ ἐκεῖνος δὲν παύει νὰ μεσιτεύει γιὰ μᾶς. Ὡς μέγας Ἀρχιερεύς στέκεται μπροστὰ στὸν Πατέρα καὶ προσφέρει γιὰ ὅλον τὸν κόσμο τὴ θυσία τῆς ἀγάπης Του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ χριστιανὸς δὲν ἀπελπίζεται ποτέ. Ἔχουμε Παράκλητο στὸν οὐρανό. Ἔχουμε τὸν Χριστὸ ποὺ γνωρίζει τὸν πόνο μας, τὴν ἀσθένεια, τὴ μοναξιά, τὸν πειρασμό, ἐπειδὴ ἔγινε πραγματικὸς ἄνθρωπος γιὰ χάρη μας.

Ἀδελφοί μου,

Ἡ περίοδος μεταξὺ Ἀναλήψεως καὶ Πεντηκοστῆς εἶναι περίοδος προσμονῆς. Οἱ Ἀπόστολοι, μετὰ τὴν Ἀνάληψη, δὲν διαλύθηκαν. Δὲν φοβήθηκαν. Ἔμειναν ἐνωμένοι στὴν προσευχή, περιμένοντας τὴν ἐπαγγελία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ δρόμος τῆς Ἐκκλησίας: ἐνότητα, προσευχή, ἐλπίδα, προσμονὴ τῆς χάριτος.Καὶ ἐμεῖς σήμερα, μέσα στὴ Θεία Λειτουργία, στεκόμαστε μεταξὺ γῆς καὶ οὐρανοῦ. Ἡ γῆ προσφέρει τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο, καὶ ὁ οὐρανὸς χαρίζει Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ.

Αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας.Ἀς παρακαλέσουμε, λοιπόν, τὸν ἀναληφθέντα Κύριο:νὰ ὑψώσει καὶ τὴ δική μας καρδιά· νὰ μὴ μᾶς κρατᾶ δεμένους ἡ γῆ καὶ ἡ φθορά· καὶ νὰ μᾶς χαρίζει πάντοτε τὴ βεβαιότητα ὅτι ἡ ἀληθινὴ ζωή βρίσκεται «ὅπου ἐστὶν ὁ Χριστός, ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός».

Δ.Τ.Θ