|
 |
Αρχική » Επίκαιρα κείμενα
Η σημερινή ημέρα είναι μία σπάνια και ευλογημένη συνάντηση ουρανού και ιστορίας. Η Εκκλησία μας εορτάζει μαζί τη μεγάλη Δεσποτική εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου και τη μνήμη των Αγίων και Ισαποστόλων Βασιλέων, Μέγας Κωνσταντίνος και Αγία Ελένη.Δεν είναι απλώς μία ημερολογιακή σύμπτωση. Είναι μία μυστική θεολογική συνομιλία. Η Ανάληψη φανερώνει τον προορισμό του ανθρώπου· οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη φανερώνουν πώς η ιστορία μπορεί να μεταμορφωθεί όταν φωτιστεί από τον Σταυρό του Χριστού.Ο Χριστός, σαράντα ημέρες μετά την Ανάστασή Του, ανεβαίνει στους ουρανούς όχι για να απομακρυνθεί από τον κόσμο, αλλά για να ανοίξει τον ουρανό στον άνθρωπο. Η ανθρώπινη φύση, ενωμένη με τη θεότητα στο πρόσωπο του Χριστού, κάθεται «ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός».
Η Ανάληψη είναι η δόξα της ανθρώπινης φύσεως. Είναι η απάντηση στην απόγνωση, στην αίσθηση πως ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος στη φθορά, στην αμαρτία και στον θάνατο.Η Εκκλησία δεν βλέπει τον άνθρωπο ως βιολογικό γεγονός ούτε ως αριθμό μέσα σε μία κοινωνία. Τον βλέπει ως ύπαρξη πλασμένη για τον ουρανό.Σήμερα, σε μία εποχή όπου ο άνθρωπος κατακτά την τεχνολογία αλλά χάνει συχνά την καρδιά του, όπου υπάρχουν πληροφορίες αλλά όχι σοφία, επικοινωνία αλλά όχι κοινωνία, η Ανάληψη μάς υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνο με πρόοδο εξωτερική, αλλά με ανάβαση εσωτερική.Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μάθει να κοιτάζει τις οθόνες, αλλά δυσκολεύεται να κοιτάξει τον ουρανό. Έχει μάθει να ταξιδεύει γρήγορα, αλλά δεν γνωρίζει προς τα πού πηγαίνει. Έχει γεμίσει τη ζωή του με θόρυβο, αλλά φοβάται τη σιωπή όπου ακούγεται η φωνή του Θεού.Η Ανάληψη λοιπόν δεν είναι φυγή από τη γη. Είναι πρόσκληση μεταμορφώσεως της γης. Ο Χριστός ανεβαίνει στους ουρανούς, αλλά αφήνει στους μαθητές μία αποστολή: να γίνουν μάρτυρες της Βασιλείας Του μέσα στον κόσμο.
Και εδώ ακριβώς συνδέεται η εορτή με τους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη.Ο Μέγας Κωνσταντίνος έζησε σε μία εποχή σκοτεινή, γεμάτη διωγμούς, συγκρούσεις και ανασφάλεια. Όμως μέσα στην ιστορία είδε το σημείο του Σταυρού και άκουσε το «Ἐν τούτῳ νίκα». Δεν νίκησε απλώς έναν εχθρό. Νίκησε μία εποχή φόβου. Έδωσε ελευθερία στην Εκκλησία και άνοιξε δρόμο ώστε το Ευαγγέλιο να φωτίσει την οικουμένη.Η δε Αγία Ελένη δεν αναζήτησε κοσμική δόξα. Αναζήτησε τον Τίμιο Σταυρό. Πήγε στους Αγίους Τόπους όχι ως αυτοκράτειρα που ζητά δύναμη, αλλά ως προσκυνήτρια που ζητά τον Χριστό.Πόσο ανάγκη έχει η εποχή μας αυτή τη μαρτυρία!
 Σήμερα πολλοί αναζητούν εξουσία χωρίς αλήθεια, δύναμη χωρίς αγάπη, πρόοδο χωρίς Θεό. Ζούμε σε έναν κόσμο που συχνά φοβάται να μιλήσει για ιερότητα, θυσία και αιωνιότητα. Ο άνθρωπος γίνεται εύκολα καταναλωτής εμπειριών και όχι προσκυνητής αλήθειας.Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη μάς θυμίζουν ότι ακόμη και μέσα στην πολιτική, στην κοινωνία, στον πολιτισμό, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει όργανο της θείας Χάριτος όταν αφήσει τον Σταυρό να φωτίσει τις αποφάσεις του.Η μεγαλύτερη κρίση της εποχής μας δεν είναι οικονομική ούτε τεχνολογική. Είναι υπαρξιακή και πνευματική. Ο άνθρωπος ξεχνά ποιος είναι. Ξεχνά ότι είναι εικόνα Θεού και πολίτης ουρανού.Γι’ αυτό και η σημερινή εορτή μάς καλεί να υψώσουμε και εμείς την καρδιά μας. Να μην μένουμε προσκολλημένοι μόνο στη γη, στις απογοητεύσεις, στους φόβους και στις μικρότητες της καθημερινότητας.Ο Χριστός ανελήφθη, αλλά δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Παραμένει παρών μέσα στην Εκκλησία Του, στη Θεία Ευχαριστία, στην προσευχή, στον πόνο του αδελφού, στην αγάπη που νικά τον θάνατο.Και οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη μάς δείχνουν ότι η αγιότητα δεν είναι μόνο για τα μοναστήρια ή για τους ερημίτες· είναι και για εκείνους που ζουν μέσα στην ιστορία, που αγωνίζονται μέσα στις ευθύνες, στις δυσκολίες και στις αποφάσεις της ζωής.
Η Ανάληψη είναι η υπόσχεση ότι ο ουρανός άνοιξε για τον άνθρωπο.Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη είναι η μαρτυρία ότι και η ιστορία μπορεί να φωτιστεί από τον ουρανό.Ας ζητήσουμε σήμερα από τον αναληφθέντα Χριστό να υψώσει και τη δική μας ζωή. Να θεραπεύσει τη διάσπαση της καρδιάς μας, να δώσει ελπίδα στη νεότητα, ειρήνη στις οικογένειες, φως στους άρχοντες του κόσμου και μετάνοια σε όλους μας.Και ας κρατήσουμε μέσα μας το σημείο του Σταυρού όχι ως σύμβολο εξουσίας, αλλά ως τρόπο ζωής· ως αγάπη, θυσία, συγχώρηση και ανάσταση.Διότι μόνο όταν ο άνθρωπος μάθει να σηκώνει τον σταυρό του με πίστη, μπορεί πραγματικά να πορευθεί προς την Ανάληψη.
Δ.Τ.Θ
|
|
Πατήστε εδώ για να το δείτε