Φθάσαμε, με τη χάρη του Θεού, στο κατώφλι πλέον της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος. Όλη αυτή η πορεία των ημερών, με την προσευχή, τη νηστεία, τα δάκρυα και τον αγώνα, μας φέρνει απόψε μπροστά σε ένα ερώτημα βαθύ και προσωπικό: πού είναι η καρδιά μας; ποιον αγαπά πραγματικά;Και μέσα στη σιγή του ναού, σαν μια μυστική φωνή που αναδύεται από την καρδιά της Εκκλησίας, ακούγεται ένας λόγος συγκλονιστικός: «ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται». Είναι ο λόγος του αγίου Ιγνατίου του ο Θεοφόρου, που πορεύεται προς το μαρτύριο και ομολογεί ότι η καρδιά του δεν ανήκει πια σε τίποτε άλλο, παρά μόνο στον Εσταυρωμένο Χριστό.

Αν σταθούμε αληθινά, αδελφοί μου, μπροστά στον Σταυρό, αν προσπαθήσουμε να δούμε τον Χριστό όχι σαν εικόνα, αλλά σαν πρόσωπο ζωντανό, τότε κάτι μέσα μας αρχίζει να ραγίζει. Τον βλέπουμε μόνο, εγκαταλελειμμένο, πληγωμένο, και όμως γεμάτο αγάπη. Μια αγάπη που δεν κατηγορεί, δεν εκδικείται, αλλά συγχωρεί· μια αγάπη που δίνεται μέχρι τέλους. Και τότε η ψυχή δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη. Θέλει να απαντήσει.Και αυτή η απάντηση δεν είναι λόγια πολλά· είναι μια κίνηση της καρδιάς, μια απόφαση βαθιά: να αφήσουμε τον έρωτά μας να ενωθεί με τον Σταυρό του Χριστού. Να πάψει να σκορπίζεται σε τόσα πράγματα μάταια και να βρει το αληθινό του κέντρο. Να πούμε κι εμείς, έστω δειλά, «Κύριε, πάρε την καρδιά μου, δεν ανήκει πια σε μένα· θέλω να ανήκει σε Σένα».

Αυτός είναι ο δρόμος που περιγράφει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος· ένας δρόμος ανόδου, ένας δρόμος αγώνα, όπου κάθε βήμα είναι και μια μικρή σταύρωση του εαυτού μας. Να συγχωρήσεις εκεί που πονάς, να ταπεινωθείς εκεί που θέλεις να υψωθείς, να αρνηθείς εκεί που επιθυμείς. Και μέσα από όλα αυτά, η καρδιά σιγά-σιγά καθαρίζεται και μαθαίνει να αγαπά αληθινά.Και αυτή την πορεία τη βλέπουμε ζωντανή στη μορφή της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που από τα βάθη της αμαρτίας έφθασε στο ύψος της αγιότητας. Στάθηκε κάποτε μπροστά στην πόρτα του ναού και δεν μπορούσε να εισέλθει· και εκεί, σε εκείνη τη στιγμή, γεννήθηκε μέσα της η μετάνοια. Και έφυγε στην έρημο, όπου για χρόνια αγωνίστηκε, έκλαψε, πάλεψε με τον εαυτό της. Και μέσα από αυτόν τον πόνο, ο έρωτάς της άλλαξε· καθαρίστηκε, αγιάστηκε, έγινε αγάπη Θεού. Χωρίς να το πει με λόγια, το έζησε σε όλη της τη ζωή: «ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται».

Αδελφοί μου, τώρα που πλησιάζουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, η Εκκλησία μάς καλεί να κάνουμε αυτό το τελευταίο, αλλά πιο αληθινό βήμα. Όχι απλώς να παρακολουθήσουμε τα Πάθη του Χριστού, αλλά να τα αφήσουμε να αγγίξουν την καρδιά μας. Να σταθούμε κάτω από τον Σταυρό και να Του μιλήσουμε απλά, ταπεινά, αληθινά: «Χριστέ μου, δεν Σε αγάπησα όσο έπρεπε· η καρδιά μου σκορπίστηκε, μοιράστηκε, κουράστηκε· έλα και πάρε την, καθάρισέ την, κάνε την δική Σου».Και τότε, μέσα σε αυτή την απλότητα, μέσα σε ένα δάκρυ, μέσα σε μια ειλικρινή προσευχή, αρχίζει κάτι νέο. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει απότομα, αλλά η καρδιά του μαλακώνει, φωτίζεται, ειρηνεύει. Και ο έρωτάς του βρίσκει τον αληθινό του προορισμό.Και τότε, σιγά-σιγά, ίσως αξιωθούμε κι εμείς να ζήσουμε αυτό που ομολόγησε ο άγιος, όχι μόνο με τα λόγια αλλά με όλη μας τη ζωή: «ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται».Και τότε ο Σταυρός δεν θα είναι για εμάς φόβος ή πόνος μόνο, αλλά ελπίδα, παρηγοριά και αρχή Αναστάσεως.

Δ.Τ.Θ