Η μορφή της Οσίας Μαρίας της  Αιγυπτίας προβάλλει ενώπιόν μας ως ένα ζωντανό ευαγγέλιο μετανοίας, ως μία κραυγή ελπίδος μέσα στον πνευματικό αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Εκκλησία την προβάλλει την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών όχι τυχαία, αλλά ως κορύφωση μιας πορείας εσωτερικής συντριβής και αναγεννήσεως· ως απόδειξη ότι δεν υπάρχει πτώση που να μην μπορεί να μεταβληθεί σε ανάσταση.Ο άνθρωπος της εποχής μας, όπως και η νεαρή Μαρία της Αλεξάνδρειας, συχνά πλανάται μέσα σε μια ψευδαίσθηση ελευθερίας. Νομίζει ότι η ανεξαρτησία από τον Θεό είναι ελευθερία, ότι η ικανοποίηση κάθε επιθυμίας είναι πληρότητα. Όμως η ζωή της Οσίας αποκαλύπτει μια μεγάλη αλήθεια: ότι η αμαρτία δεν είναι απλώς μια ηθική εκτροπή, αλλά βαθιά υπαρξιακή αποξένωση από την αγάπη του Θεού. Είναι έλλειψη σχέσεως, έλλειψη κοινωνίας, έλλειψη ζωής.

Η πορεία της νεαρής Μαρίας μέσα στην αμαρτία δεν ήταν απλώς μια σειρά πράξεων· ήταν μια κατάσταση καρδιάς. Η ηδονοθηρία, η αυτάρκεια, η φιλαυτία δημιούργησαν μέσα της ένα ψεύτικο «εγώ», έναν άνθρωπο φαινομενικά δυνατό αλλά ουσιαστικά βαθιά τραυματισμένο. Και εδώ βρίσκεται η τραγικότητα κάθε αμαρτίας: παρουσιάζεται ως χαρά, αλλά καταλήγει σε εσωτερική ερημία.Η στιγμή της ανατροπής στα Ιεροσόλυμα, μπροστά στον Ναό της Αναστάσεως, αποτελεί θεολογικά ένα «μικρό Πάσχα». Η αόρατη δύναμη που την εμποδίζει να εισέλθει δεν είναι τιμωρία, αλλά αποκάλυψη. Είναι η χάρις που φανερώνει την αλήθεια της καρδιάς της. Και τότε γεννάται το θαύμα της μετανοίας: η συντριβή. Τα δάκρυα της Μαρίας δεν είναι απλώς συναισθηματικά· είναι βαπτισματικά. Είναι η αρχή μιας νέας υπάρξεως.Η μετάνοια στην ορθόδοξη παράδοση δεν είναι απλώς μια ηθική διόρθωση· είναι οντολογική μεταμόρφωση. Ο άνθρωπος «αποβάλλει τον παλαιόν άνθρωπον» και ενδύεται τον νέον. Αυτό ακριβώς έζησε η Οσία: πέταξε τον παλαιό της εαυτό όχι εξωτερικά, αλλά εσωτερικά, ριζικά, ολοκληρωτικά.Η αναχώρησή της στην έρημο πέραν του Ιορδάνης φανερώνει μια άλλη μεγάλη αλήθεια: ότι η μετάνοια είναι αγώνας. Δεν είναι μια στιγμή, αλλά μια διαρκής πορεία. Για δεκαεπτά χρόνια πολεμήθηκε σφοδρά από λογισμούς, από μνήμες, από επιθυμίες. Εκεί αποκαλύπτεται και η διδασκαλία του Ιωάννης της Κλίμακος, ο οποίος ανέλυσε τα στάδια της αμαρτίας: προσβολή, συνδυασμός, συγκατάθεση, αιχμαλωσία, πάθος. Η Οσία διέκοψε αυτή την αλυσίδα με δάκρυα, νηστεία, προσευχή και απόλυτη εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού.

Και όταν πλέον καθαρίστηκε η καρδιά της, τότε ήλθε η ειρήνη. Τα επόμενα χρόνια της ζωής της δεν ήταν απλώς απαλλαγμένα από πειρασμούς· ήταν γεμάτα από την παρουσία του Θεού. Η έρημος έγινε Παράδεισος. Η στέρηση έγινε πληρότητα. Η σιωπή έγινε κοινωνία.Η συνάντησή της με τον Αββάς Ζωσιμάς αποτελεί την εκκλησιολογική επιβεβαίωση της αγιότητάς της. Η Εκκλησία δεν αναγνωρίζει την αγιότητα ως ατομική επιτυχία, αλλά ως καρπό κοινωνίας. Η Θεία Κοινωνία που έλαβε πριν την κοίμησή της ήταν η σφραγίδα της σωτηρίας της: η ένωση με τον Χριστό.Αδελφοί μου, το μήνυμα της Οσίας Μαρίας είναι βαθιά επίκαιρο. Ζούμε σε μια εποχή όπου η αμαρτία έχει σχετικοποιηθεί, όπου το αφύσικο παρουσιάζεται ως φυσικό και η πτώση ως δικαίωμα. Και όμως, η ανθρώπινη ψυχή δεν παύει να διψά για αλήθεια, για αγάπη, για πληρότητα. Κανένας νόμος δεν μπορεί να αλλάξει την εσωτερική φωνή της συνειδήσεως.Η αμαρτία οδηγεί πάντοτε στην απομόνωση, στο κενό, στην απόγνωση. Αντίθετα, η μετάνοια ανοίγει τον δρόμο της κοινωνίας, της ειρήνης, της χαράς. Η Οσία Μαρία δεν έγινε αγία επειδή δεν αμάρτησε, αλλά επειδή μετανόησε αληθινά. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο της ελπίδας.Καθώς πλησιάζουμε προς το Πάσχα, η Εκκλησία μας καλεί να κάνουμε το ίδιο βήμα. Όχι απαραίτητα να φύγουμε στην έρημο, αλλά να δημιουργήσουμε έρημο μέσα στην καρδιά μας· έναν χώρο σιωπής, προσευχής και συναντήσεως με τον Θεό.

Ας μη φοβηθούμε τη μετάνοια. Ας μη φοβηθούμε να δούμε την αλήθεια μας. Γιατί εκεί, μέσα στη συντριβή, αρχίζει η Ανάσταση.Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία μας δείχνει τον δρόμο:ότι ο πιο πεσμένος άνθρωπος μπορεί να γίνει ο πιο φωτεινός·ότι ο πιο σκοτεινός βίος μπορεί να γίνει φως·ότι όποιος γνώρισε αληθινά τον Χριστό, πράγματι πετά στα σκουπίδια τον παλαιό του εαυτό και αναγεννάται «καινή κτίσις».

Δ.Τ.Θ