Εισερχόμαστε στην αγία και ευλογημένη περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Εκκλησία αλλάζει το ύφος της· τα άμφια γίνονται πιο λιτά, οι ύμνοι πιο κατανυκτικοί, οι μετάνοιες πιο συχνές. Όμως δεν αλλάζει ο Θεός. Δεν γίνεται αυστηρότερος. Δεν γίνεται πιο απαιτητικός. Παραμένει Πατέρας.

Η Σαρακοστή δεν είναι περίοδος θεϊκής αυστηρότητας· είναι περίοδος επιστροφής. Δεν είναι τιμωρία για όσα κάναμε, αλλά πρόσκληση να θεραπευτούμε από όσα μας τραυμάτισαν. Ο Θεός δεν στήνει δοκιμασίες για να μας εξαντλήσει. Δεν μετρά τα λάθη μας για να μας στείλει πόνο. Αυτά είναι οι φόβοι μας. Όχι ο Θεός.Μέσα στην πορεία αυτή, στεκόμαστε ενώπιον του Εσταυρωμένου. Και βλέπουμε κάτι συγκλονιστικό: ο Θεός δεν παρακολουθεί τον ανθρώπινο πόνο από απόσταση. Μπαίνει μέσα του. Δεν κοιτά το σκοτάδι· το διασχίζει. Δεν μας ζητά να αντέξουμε μόνοι. Πορεύεται μαζί μας.Πολλά από όσα ζούμε δεν είναι θέλημά Του. Είναι αδικίες, επιλογές ανθρώπων, τραύματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Είναι η σκληρότητα ενός κόσμου που δεν έχει ακόμη μεταμορφωθεί σε Βασιλεία.

Η Σαρακοστή δεν μας καλεί να βαφτίσουμε αυτά τα τραύματα «τιμωρία Θεού». Μας καλεί να τα φέρουμε στην προσευχή. Να τα τοποθετήσουμε μπροστά στο φως του Χριστού.Η νηστεία δεν είναι αυτοτιμωρία. Είναι άσκηση ελευθερίας. Είναι η υπενθύμιση ότι δεν είμαστε δέσμιοι των παθών μας. Η προσευχή δεν είναι τυπική υποχρέωση. Είναι αναπνοή. Είναι το χέρι που απλώνεται μέσα στο σκοτάδι και βρίσκει το χέρι του Θεού. Η συγχώρηση δεν είναι αδυναμία. Είναι άρνηση να αφήσουμε το κακό να ριζώσει μέσα μας.

Υπομονή δεν σημαίνει να διαλύεσαι σιωπηλά. Δεν σημαίνει να ονομάζεις κάθε πληγή «σταυρό» και να μένεις ακίνητος. Υπομονή σημαίνει να μη χάσεις την πίστη σου την ώρα που αγωνίζεσαι να βγεις στο φως. Να κρατάς τον Θεό μέσα σου ενώ κάνεις βήματα, μικρά αλλά αληθινά.Η Σαρακοστή είναι πορεία. Και κάθε πορεία έχει προορισμό. Ο προορισμός μας δεν είναι ο Σταυρός ως ήττα. Είναι το Πάσχα. Είναι η Ανάσταση. Είναι η νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο, του φωτός πάνω στο σκοτάδι, της αγάπης πάνω στον φόβο.Στο τέλος αυτής της περιόδου, δεν θα σταθούμε μπροστά σε έναν Θεό που ζητά λογαριασμό. Θα σταθούμε μπροστά σε έναν άδειο Τάφο. Και θα ακούσουμε το μήνυμα: «Μη φοβείσθε».Ίσως σήμερα να βλέπεις μόνο αδιέξοδο. Ο Θεός όμως βλέπει πέρασμα. Ίσως να νιώθεις πως όλα βαραίνουν. Εκείνος ήδη ετοιμάζει ανάσταση μέσα σου.

Αυτό είναι το λειτουργικό μήνυμα της Σαρακοστής:Δεν πορευόμαστε για να αποδείξουμε κάτι στον Θεό.Πορευόμαστε για να Του επιτρέψουμε να μας αναστήσει.Και όταν φτάσουμε στη νύχτα της Αναστάσεως, θα καταλάβουμε ότι όλη αυτή η κατανυκτική διαδρομή δεν ήταν βάρος· ήταν αγκαλιά που μας κρατούσε μέχρι το φως.

Δ.Τ.Θ