Η Εκκλησία, καθώς  εορτάσαμε τα Άγια Θεοφάνεια, δεν μας αφήνει να σταθούμε επιπόλαια μπροστά στο μυστήριο. Δεν μας οδηγεί αμέσως στον Ιορδάνη. Πρώτα μας στέλνει στην έρημο. Εκεί όπου δεν υπάρχουν φώτα, θόρυβοι και βεβαιότητες· εκεί όπου ο άνθρωπος μένει μόνος με τον εαυτό του και με τον Θεό.«Ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ». Η αρχή του Ευαγγελίου δεν είναι μια αφήγηση· είναι μια κλήση. Είναι η στιγμή που ο Θεός πλησιάζει τον κόσμο και ο κόσμος καλείται να ανοίξει χώρο μέσα του. Και γι’ αυτό ακούγεται πρώτα φωνή και όχι πρόσωπο. Φωνή που ταράζει τη σιωπή της ερήμου και της καρδιάς μας:

«Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου». Η έρημος του Ιωάννη δεν είναι μακριά μας. Είναι η εσωτερική μας ξηρασία, η κόπωση της ψυχής, η αίσθηση ότι όλα είναι γεμάτα και όμως τίποτα δεν γεμίζει τον άνθρωπο. Εκεί ακριβώς ακούγεται ο λόγος του Θεού. Όχι όταν είμαστε αυτάρκεις, αλλά όταν διψούμε. Όχι όταν είμαστε βέβαιοι, αλλά όταν αναζητούμε.Το κήρυγμα του Ιωάννη είναι μετάνοια. Και η μετάνοια δεν είναι απλώς λύπη για το παρελθόν· είναι πόθος για το μέλλον, είναι η κραυγή της ψυχής που λέει: «Δεν θέλω να μείνω όπως είμαι». Να ισιώσουν οι τρίβοι της καρδιάς μας: η σκληρότητα, η αδιαφορία, η συνήθεια που νεκρώνει το θαύμα. Να ανοίξει δρόμος για να περάσει ο Χριστός.

Και ο ίδιος ο Ιωάννης στέκεται μπροστά μας όχι ως ρήτορας, αλλά ως μαρτυρία ζωής. Ασκητικός, λιτός, ταπεινός. Δεν κρατά τον κόσμο για τον εαυτό του. Δεν φοβάται να μικρύνει για να φανερωθεί ο Άλλος. «Ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου». Αυτή είναι η βαθύτερη θεολογία του Προδρόμου: να ξέρεις πότε να σιωπάς για να μιλήσει ο Θεός.Και εδώ συναντάται μυστικά με τον Απόστολο Παύλο. Ο Παύλος, στο τέλος της ζωής του, μπορεί να πει: «ἐγὼ ἤδη σπένδομαι». Η ζωή του γίνεται σπονδή, προσφορά. Δεν κρατά τίποτα για τον εαυτό του. Όπως ο Ιωάννης προετοίμασε τον δρόμο, έτσι κι εκείνος παρέδωσε τον εαυτό του μέχρι τέλους. Αρχή και τέλος ενώνονται μέσα στην ίδια λογική της θυσιαστικής αγάπης.

Αδελφοί μου, ανάμεσα στον Ιωάννη που φωνάζει στην έρημο και στον Παύλο που σπένδεται, βρισκόμαστε εμείς. Στεκόμαστε στο κατώφλι των Θεοφανείων και ακούμε την ίδια ερώτηση:Είναι έτοιμος ο δρόμος της καρδιάς μας;Ο Χριστός θα κατέβει στα νερά του Ιορδάνη για να αγιάσει την κτίση. Αλλά ζητά πρώτα να Τον αφήσουμε να κατέβει στα βάθη της ύπαρξής μας. Να φωτίσει τα σκοτεινά, να θεραπεύσει τα ραγισμένα, να αναγεννήσει ό,τι μοιάζει νεκρό.Ας μη φοβηθούμε την έρημο. Εκεί γεννιέται η συνάντηση. Ας μη φοβηθούμε τη μετάνοια. Εκεί αρχίζει το φως. Και ας υποδεχθούμε τα Άγια Θεοφάνεια όχι ως έθιμο, αλλά ως αποκάλυψη ζωής, όπου ο Θεός φανερώνεται και ο άνθρωπος ξαναβρίσκει τον δρόμο του.

Δημ.Τζαφέρης Θεολόγος

Λαμπαδάριος Ιερού μας Ναού