Υπάρχουν εκείνα τα μικρά που σώζουν.Μικρές συνήθειες, απλές, καθημερινές, που μέρα με τη μέρα όμως, σε πάνε όλο και πιο μπροστά.

Μικρές κινήσεις, στους ανθρώπους σου, που δείχνουν το ενδιαφέρον σου για αυτούς.Μικρές λέξεις… Εύκολες. Που κρύβουν μέσα τους όμως μεγαλείο… ‘’Σ’ αγαπώ, σε ευχαριστώ, μου λείπεις και συγγνώμη’’.

Μικρές προσπάθειες. Που στο τέλος πάντοτε γεννάνε πράγματα μεγάλα.

Υπάρχουν όμως και εκείνα τα μικρά που καταστρέφουν.

Μικρά πάθη που δεν ξερίζωσες όσο ακόμα ήταν στην αρχή και τώρα γίνανε μεγάλα.

Μικρές λέξεις που πληγώνουνε, και που καρφώνονται στην καρδιά του άλλου σαν μαχαίρι. ”Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει…”.

Μικρές προσπάθειες που ποτέ δεν έκανες. Μικρά βήματα, που ποτέ σου δεν περπάτησες.

Μικρά λάθη που δεν φρόντισες  να διορθώσεις και μεγάλωσαν και γίναν τέρατα και φάγανε μαζί και σένα και όλους αυτούς που αγαπάς.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.