Οι Εβραίοι ησύχασαν. Ο Πιλάτος ηρέμησε. «Εκείνος ο Πλάνος θανατώθηκε». Οι Εβραίοι θα γιορτάζουν ανακουφισμένοι το Πάσχα, χωρίς να έχουν «μιανθεί». Πράγματι «ουκ οίδασι τι ποιούσι».

Κάποια άλλα πρόσωπα , που έχουν βεβαιωθεί για τον έξοχο διδάσκαλό και το σωτήριο έργο Του τολμούν και πλησιάζουν τον γεμάτο εξουσία Πιλάτο. Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος . Ζητούν να κηδεύσουν το Άχραντο Σώμα του Ιησού. Εκείνο το σώμα που όταν ο ήλιος «εν σταυρώ κρεμάμενον θεασάμενος , ζόφον περιεβάλλετο, και η γη το φόβω εκυμαίνετο και διερήγνυτο ναού το καταπέτασμα».Αναλαμβάνουν να κηδεύσουν το σώμα του Ιησού με νεκρικές τιμές , «καθώς έθος εστί τοις Ιουδαίοις ενταφιάζειν».Πλουσιοπάροχα, ανάλογα με τα συναισθήματα εκείνων που φροντίζουν, ενταφιάζεται ο Ιησούς .

Και τώρα η ανησυχία των Εβραίων έχει μεταφερθεί σε άλλους χώρους. «Σήμερον ο Άδης στένων βοά». Ο Ιερός Υμνογράφος μιλεί για λογαριασμό Άδου: «Συνέφερέ μοι, ει τον εκ Μαρίας γεννηθέντα μη υπεδεξάμην…».

Εμείς ; Εμείς αδελφέ μου ας κάνουμε τις καρδιές μας τάφο για να κρύψουμε μέσα σ΄ αυτές Εκείνον, για Τον οποίο ο ήλιος «έκρυψε τας ιδίας ακτίνας» .