Ένας μικρούλης έριξε στην άκρη του γιαλού  το όμορφο καραβάκι του. Δέν πρόσεξε όμως,  κι έτσι το καραβάκι απομακρύνθηκε,  χωρίς να προλάβει να το πιάσει. Τότε ο πατέρας του  πήρε πέτρες και τις πετούσε  μπροστά από το καραβάκι.

Ο μικρός στην αρχή δεν κατάλαβε  κι απόρησε γι’ αυτό το πετροβόλημα.  Αλλά δεν άργησε να εννοήσει.  Οι πέτρες έπεφταν πέρα από το καραβάκι,  χωρίς να το χτυπούν.  Και με τα κυματάκια που προκαλούσαν,  το έφερναν σιγά- σιγά  ίσω στην ακρογιαλιά.

Κι έτσι ο μικρός με μεγάλη χαρά  το πήρε πάλι στη αγκαλιά του.  Πολλές από τις θλίψεις που μας βρίσκουν  μοιάζουν μ’ αυτό το πετροβόλημα.  Είναι οι πέτρες που ρίχνει ο Θεός,  σαν απομακρυνθούμε από κοντά Του,  για να γυρίσουμε σ’ Αυτόν.

Δ.