Ο χρόνος της ζωής μας είναι ένα δάνειο που μας χαρίζει ο Θεός. Το δάνειο πρέπει να το επιστρέψουμε σε ένα βιβλιάριο που θα έχει τα έργα μας, καθώς και τα ένσημα που έχουμε κολλήσει σε αυτή την ζωή, για να μας δώσει ο Θεός στη συνέχεια την αιώνια σύνταξη στη Βασιλεία των Ουρανών. Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα



Ιερές Ακολουθίες του μήνα
Αρχική » Νεότητα » Συμβουλές

Οι παλιοί καί σεμνοί ζωγράφοι στον χώρο μας ηρέσκοντο πολύ να παριστάνουν τοπία καί εργασίες τής υπαίθρου καί τής θάλασσας. Μια ωραία εικόνα ήταν εκκλησιασμός κάθε ήλικίας να προσέρχεται στον ναό μπροστά στο ψηλό καμπαναριό. Η καλλιέργεια τής γης με τό Ησιόδειον άροτρο τούς ήταν προσφιλής καί ή άγρα των ιχθύων πολύ αγαπητή. Όμορφη ήταν καί ή παράσταση της μάννας να πηγαίνη τό πρόσφορο τυλιγμένο στήν άσπρη πετσέτα -καί μόνον άσπρη, όχι άλλη απόχρωση. Ούτε τό καυτό καλοκαίρι ούτε ό θυελλώδης χειμώνας την εμποδίζει να προσκομίση τό καλοφτιαγμένο πρόσφορο στις αγαπητές αυλές του Κυρίου.

Μιά τέτοια όμορφη εικόνα απολαμβάνω χρόνια τώρα στο Μετόχι τής Μονής. Υπολογίζω τήν ώρα καί κρυφοκοιτάζω την ιεροτελεστία τής μάννας για τό παιδί. Κάποια φορά πού τήν απήλαυσα σε χοντρή χιονοθύελλα, έβαλα λογισμό να λει­τουργήσω με τήν προσφορά της. Μόλις άρχισα να τήν τεμα­χίζω, μου ήρθε μυρωδιά, πού μου είλκυσε τήν επιθυμία να φάγω αυτήν τήν ώρα. Έλεγα στον εαυτό μου: «Μά θά λει­τουργήσω. Τί είναι αυτή ή ακόρεστη επιθυμία πού με βρήκε;». ’Απομακρύνθηκα άπό τήν Πρόθεση να μήν υποκύψω. Δεν θά τον πω πειρασμό, άλλα επιθυμία. ’Άλλωστε, ή μυρωδιά για ψωμί μου ήταν πρωτόγνωρη. Έκοψα μόνος μου τό αντίδωρο καί στήν άκρη του δίσκου έβαλα δυο κομματάκια. Τα δο­κίμασα στο τέλος της Λειτουργίας, άλλα είχαν γεύση καί μυ­ρωδιά τήν συνηθισμένη.

Διακριτικά τήν ρώτησα:

-Πώς παρασκευάζεις τό πρόσφορο; Έκτος άπό αλεύρι τι άλλο βάζεις μέσα;

-Γέροντα, μόνον αλεύρι· τίποτε άλλο.

Της εκμυστηρεύθηκα τήν εμπειρία μου. Άνοιξε τότε τήν καρδιά της καί μου διηγήθηκε πώς άρχισε να παρασκευάζη πρόσφορο.

- Ούτε ήξερα ούτε είχα κάνει ποτέ. Έπειτα άπό τρεις χρό­νους πού κοιμήθηκε τό παιδί μου παρουσιάστηκε καί μου είπε: «Μάννα, ολα τά παιδιά λαβαίνουν ψωμί άπό τήν μαννούλα τους· εγώ ποτέ». Άπό τότε άρχισα νά προσφέρω τήν θυσία της προσφοράς. Τίποτε δεν μπορεί νά με έμποδίση νά τό φέρ­νω στο μοναστήρι κάθε Κυριακή. Αναπαύθηκα. 'Όσο θά ζώ θά τό προσφέρω στον Θεό για τό παιδί μου.Αλήθεια, πόσες μάννες μπορούν νά ζουν αυτό τό μυστή­ριο τής παρηγορίας;

 

Απο το βιβλίο:''Μορφές που γνώρισα στο σκάμμα της Εκκλησίας''.





Επίκαιρα κείμενα

DVD Πατήστε εδώ για να το δείτε

Επικοινωνία | Ο Ναός μας | Εκδόσεις
Copyright Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου του Νέου, με την υποστήριξη της e-RDA